Somber portret van transnationaal gezin

In deze documentaire portretteert Marije Meerman de Filippijnse Emma, die in Londen werkt terwijl haar kinderen in Manila leven. Wat betekent het om een transnationaal gezin te zijn? Om deze vraag te beantwoorden laat Meerman vooral Emma aan het woord. We zien Emma in haar Londense huisje, aan het werk bij een Engels gezin en we volgen haar kinderen op de Filippijnen. De telefoongesprekken tussen Emma en haar kinderen staan centraal. Het blijft namelijk bij deze vorm van contact. Emma is circa vier jaar weg en heeft haar kinderen al anderhalf jaar niet gezien.

Dat de filmmaakster ervoor gekozen heeft het verhaal door Emma zelf te laten vertellen maakt de documentaire puur, maar is tegelijkertijd een zwakte. De sfeer van de film is naargeestig, waaruit je kan afleiden dat het bestaan van een transnationaal gezin zwaar is. Maar een duidelijke stellingname ontbreekt, waardoor het verhaal blijft zweven. Het is bekend dat veel arme mensen over de grens werken, dus wat wil deze film daaraan toevoegen? Om dit verhaal te kunnen plaatsen is het wellicht nodig ook Meerman's film te zien uit 2000, waarin de kinderverzorgster als ideaal exportproduct centraal staat.

Het blijkt uit de in beeld gebrachte `zorgscholen', waar Filippijnse vrouwen leren om te verzorgen en waar ze worden voorbereid op hun vertrek, dat het normaal is om over de grens te werken. Emma zelf wil een goede opleiding voor haar kinderen kunnen bekostigen. Bovendien vindt ze dat je je liefde voor hen niet alleen moet uiten met woorden, maar ook door daden. Kinderen stellen liefde volgens haar gelijk aan de materiële zaken die ze krijgen.

Een verrassend punt in de film, want door Emma's woorden ga je haast twijfelen aan het beeld dat mensen uit onderontwikkelde landen door armoede gedwongen zijn over de grens te gaan werken. Emma wil haar kinderen graag veel en mooie cadeaus geven, dat is liefde. Het streven naar de American dream lijkt de enige manier om gelukkig te zijn. Maar gelukkig lijkt ze niet. In Londen leeft ze een eenzaam bestaan en haar kinderen ziet ze niet. In Manila past een kinderverzorgster op haar zoon.

Terwijl Emma hard werkt voor een goede opleiding voor haar 16-jarige dochter, eist ze bijna van haar dat zij ook naar de `zorgschool' gaat om in Londen als nanny aan de slag te gaan. Waarom Emma per se naar het buitenland wilde als kinderverzorgster is niet echt duidelijk en die vraag wordt alleen maar prangender als Emma in goed Engels vertelt dat ze een universitaire opleiding achter de rug heeft. Over ander werk heeft ze het niet.

Tegenlicht: Mama please call me, VPRO, Ned.3, 21.05-22.00u.