Met de `L' van lekker

In Utrecht moet Joep Habets even wachten op zijn eten.

In onze serie restaurants waarvan de naam met een `L' begint, behandelen we, na Linnen en Lux, vandaag Luce. Op straat begint de avond weinigbelovend. Een jonge man in kokspak horen we mobielbellend zeggen dat er al verschillende tafels bezet zijn, maar dat ze in de keuken nog lang niet alles in gereedheid hebben. Sta dan niet te bellen, ga aan het werk! Een beetje vreemd omdat we bij het reserveren het verzoek hebben gekregen een half uur eerder te komen om de toestroom een beetje spreiden.

Dat wordt geduld betrachten, na ruim twee uur komt het hoofdgerecht op tafel. Daarna komt er pas vaart in. Niet dat we de tijd niet aangenaam hebben doorgebracht. Integendeel, Luce is in verschillende opzichten onderhoudend. Zo zijn er de gasten, overwegend dertigers, die hun jas niet in de garderobe, maar over hun stoel hangen of ergens opgevouwen neerleggen. Het geeft Luce iets van een stationsrestauratie.

Dan zijn er de cocktails die gedateerd en tegelijkertijd weer actueel zijn. Wij doen ons te goed aan de evergreen dry martini en de befaamde Bellini, van prosecco en perziksap, ooit in de jaren vijftig geconcipieerd bij Harry's Bar in Venetië. In de authentieke versie zorgt het verse sap van witte perzikken voor een hommage aan de tint wit die de 17de eeuwse schilder Bellini op zijn doeken gebruikte.

De ambiance voert ons terug naar de jaren zestig of daaromtrent, maar wel met een knipoog. Kunststof kuipstoeltjes, potten met vrouwentongen, Finse lampen met een subtiele licht-schaduwwerking, glimmende kopspiegellampen met een grover effectbejag, muurtjes bekleed met miniflagstones en roze tl-verlichting bepalen de sfeer.

In afwachting van het hoofdgerecht is er ook gastronomisch het een en ander te beleven. De Italiaans geïnspireerde keuken biedt slechts één wekelijks wisselend menu, met keuze tussen vlees, vis of vegetarisch. Met de antipasti moet iedereen meedoen. Dat is geen straf. We krijgen een licht mosterdsoepje met waterkers en gefrituurde schol. De terrine van tomaat, mozzarella en basilicum is verrassend smaakrijk, het stukje polenta ligt er vooral voor de kleur bij. Het toefje sla met rosbief en een sint jakobsschelp maakt minder indruk. De geroosterde cantharellen, met een gefrituurde hertenravoli, rucolapesto, een dunne saus met vleugje truffel biedt een mooi samenspel van verwante en contrasterende smaken. Het is al met al een lieftallige gerechtenschouw.

Het vleeshoofdgerecht is een fraaie fazantenborstfilet geserveerd met een smeuïge confit van het boutje voorzien van een korstje van Parmaham, een beschaafd bekruidnagelde jus en gnocchi met cavolo nero, een zeer donkergroene bijna zwarte kool.

De in rode biet gemarineerde gebakken zeeduivel, het vishoofdgerecht, oogt met een rood naar wit verlopende kleur als kreeft. Hij rust op een bergje risotto van champagnezuurkool, die zeer romig maar volgens de regelen der risottokunst iets te zacht is. Daarbij komt een saus van gerookte paling. Dat zou vreselijk mis kunnen gaan, maar het gerecht blijft in balans. Zonder veel plichtplegingen krijgen we als bijpassende wijnen respectievelijk een Valpolicella en een Falanghina geschonken.

Op papier zijn de nagerechten, amandel-cheesecake met pinacolada-ijs en chocoladesaus of zuccotto met kardemomsorbet en ristrettosiroop, interessanter dan in de mond. Zowel de cheesecake als de zuccotto, cake gevuld met ijs en bestrooid met cacao, geeft een wat straf mondgevoel.

Per persoon vergt het eten bij Luce zo'n vijftig euro en dat betekent een alleszins redelijke verhouding tussen prijs en plezier. Volgende week bezoeken we La Belle Maraîchère, ook met de 'L' van lekker.

Luce, Visschersplein 75, Utrecht,

030 2333008