Herbie Hancock:

Hij maakte minstens een meter platen maar The Piano was nogal bijzonder, omdat deze in Japan gemaakte solo-opnamen in '79 alleen daar verschenen op een dure direct-to-disc lp. Een langspeelplaat zonder bandopname en dus ook zonder de mogelijkheid om achteraf te knippen en te plakken. Net als bij de 78-toeren `single' van heel vroeger, met dat verschil dat een lp-kant geen drie maar zestien minuten duurde. Dat Hancock dit aandurfde pleit voor zijn moed, temeer daar dit zijn eerste solo-pianoplaat was.

Wat deze cd-uitgave bijzonder maakt is dat (ook) Hancock iets op het inlegvel schrijft en dat de karige speeltijd van toen met twintig minuten is uitgebreid. Naast een `alternate take' van `My Funny Valentine' en twee andere standards is ook Hancocks `Harvest Time' nu in twee versies te horen. Dat deze titel en `Someday my Prince will Come' aan het eind zijn omgedraaid is bij zoveel techniek een merkwaardige slordigheid. Dat The Piano een Nice Price-sticker draagt maakt dat echter ruimschoots goed.

The Piano

(Columbia CR 87083)****