Haënnem

Ebele Wybenga (17) van www.spunk.nl heeft een hekel aan de frutsels van H&M, ook als er Karl Lagerfeld-labels op zitten.

Meisjes beoordelen wordt steeds lastiger. Nog even en we moeten op innerlijk afgaan, omdat alle meisjes uiterlijk inwisselbaar zijn. Dat zal de schuld zijn van Vero Moda en Hennes & Mauritz. Vooral H&M is een gevaar voor de verscheidenheid. De klanten van deze keten kunnen in twee categorieën verdeeld worden: de onverschillige jongens en meisjes die zich voor weinig geld aanvaardbaar willen kleden en de meisjes die het als hun sociale ondergang beschouwen als ze twee keer hetzelfde kledingstuk dragen. `Haënnem' levert mode voor de massa en breidt zich als een vernietigende schimmel uit over de wereld.

Ik heb een hekel aan egalitair, daarom kom ik niet graag bij H&M. Het voelt net zo naargeestig en anoniem als Ikea. Als een ontheemd stuk vee dwaal je rond tussen het enorme aanbod, wetende dat alles wat je koopt origineel noch exclusief is. De H&M interpretatie van een pak is nauwelijks modieuzer dan een Noord-Koreaanse arbeidersoverall.

En toch, de keten is het aanvaardbare alternatief voor merkkleding. Ironisch genoeg kopen de mensen die zich om humanitaire redenen tegen merkkleding verzetten, zonder gewetenswroeging bij H&M. Hoe zal een bedrijf dat zulke goedkope kleding aanbiedt onderhandelen over de prijzen van katoen en de lonen van naaisters? Los van morele kwesties bewonder ik het zakelijke succes van H&M, een onderneming die alle modale Hanzen en gemakzuchtige Grietjes dicteert wat ze moeten dragen. Maar soms gaat de ambitie van H&M verder en komt inspiratie uit onverwachte hoek.

Onlangs verscheen in de budgetschuren van H&M een hint van haute couture. Karl Lagerfeld leende zijn naam aan een serie zwarte en witte kledingstukken, om de modieuze allure van H&M tijdelijk geloofwaardiger te maken. De reclamecampagne was meesterlijk; ik merkte hoe allerlei meisjes rond het verschijnen van de collectie onrustig en hebzuchtig werden. De commercial in toepasselijk zwart-wit liet zien hoe de gewone cliëntèle van de couturier theatraal en dramatisch reageerde. Niet langer L.O.G.G., een nepnaam waar de merkfetisjist van gruwt, maar Keizer Karl-labeltjes op een nieuwe lichting H&M frutsels. Veilige compromiskledij in twee kleuren, gepresenteerd als high fashion voor de minder vermogende mens.

Lagerfeld is een schijnbaar emotieloze 66-jarige die zijn mausoleum-look laat doorgaan voor modieus. Lachen kan Karl niet, maar humor heeft hij wel. ,,Deze mode is alleen voor smalle, slanke mensen'', stelt hij. Ooit was hij moddervet, nu is Karl mager en boos; grote maten hadden niet gemaakt mogen worden. In het `haute couture voor de massa'-idee heeft hij nooit geloofd. Na het publicitair gunstige geintje distantieert de keizer zich van zijn nieuwe kleren.

Vriendinnen oordeelden dat de kwaliteit van de Lagerfeld by H&M-collectie prut is. Onbereikbaar maakt bemind en voor kwaliteit moet je bloeden. Deze beginselen van de haute couture zijn door de samenwerking van de kille Duitse couturier en de Zweedse budgetketen niet veranderd. Lagerfeld zal innerlijk de grootste lol hebben. Hij heeft massa's Europese meisjes kleren laten kopen vanwege zijn naam, om vervolgens te verklaren dat hij niet meer van harte achter het initiatief staat.

Toch heeft zich iets uitzonderlijks voorgedaan: iets exclusiefs bij H&M. Karl doet het nooit weer, daarom blijft deze ene collectie zeldzaam. En begerenswaardig, voor wie hecht aan de naam van een Duits fossiel op zijn kleding.