Charmante huisvlijt van Solex

Het verhaal van Solex is te leuk om te negeren: voormalig zangeres van lawaaierig rockbandje bekeert zich tot de sampler en voedt het apparaat met de platen uit de uitverkoopbakken van haar eigen tweedehands-platenzaak. Op de vierde plaat The Laughing Stock Of Indie Rock neigt de sfeer, dankzij de inzet van drummer Robert Lagendijk en bassist-gitarist Geert de Groot, naar dat van een organisch opererend bandje. Maar op tournee moest het weer heel anders. Lagendijk en De Groot doen niet mee, waarmee Liesbeth Esselink het bandjesidee overboord zette. Alleen drumster Marit de Loos (Caesar) voegt haar hakkelende ritmes toe en, een noviteit in Solex-verband, enige achtergrondzang.

De momenten dat de nummers op die manier meidengroepachtige, meezingbare trekjes krijgen, zijn echter zeldzaam. Want Esselink onttrekt aan haar bijeengesampelde materiaal – bluesgitaar, synthetische baslijn, gekwaak, abstracte geluiden – weinig toegankelijke zanglijnen. Dat komt er kennelijk van als je van klanken uitgaat en niet van akkoorden. Het blijft hoekig en springerig, eigenschappen waarbij het drumwerk dan weer mooi aansluit.

Zo eist Solex weer het oorspronkelijke, huisvlijtachtige knip- en plak-karakter op. Ook zonder meefluitbare liedjes schuilt er nog altijd een bekoorlijke charme in deze aanpak. Esselink zingt, bedient de laptop (met het patina van langdurig verblijf in morsige jongerencentra, zoals graffiti en een Vera-sticker) en een aangenaam knorrende Moog-synthesizer en pakt als tegenwicht voor die machinerie kleine instrumenten als tamboerijn en mondharmonica op. Voor een cultstatus is het allemaal leuk genoeg, maar veel meer moet Esselink niet verwachten.

Concert: Solex. Gehoord: 24/11, Vera Groningen. Herhaling 27/11, Ekko Utrecht, 28/11, Paradiso Amsterdam. Tournee.