Superhelden te sloom bij Pixar

Het zijn zwarte tijden voor superhelden. Aan de ene kant wordt de ene na de andere stripheld op het witte doek vereeuwigd, al dan niet in een live-action variant, van The Hulk tot Spider-Man en Catwoman. Aan de andere kant lijkt de wereld genoeg te hebben van hun onaantastbare status en raken ze in crisis (James Bond) of zijn ze gedwongen tot een leven in de luwte. Dat laatste was het uitgangspunt van de Spy Kids-trilogie van Robert Rodriguez, waarin vader- en moeder-spion en hun twee spionnenkindertjes in spe het toch weer opnemen tegen de slechteriken van deze wereld.

Het is moeilijk om je aan de indruk te onttrekken dat regisseur en scenarioschrijver Brad Bird goed naar de Spy Kids-films gekeken heeft voor zijn tweede lange animatiefilm The Incredibles. Voor fans van The Simpsons is Bird als regisseur van deze tekenfilmserie natuurlijk geen onbekende. Maar wie nu dezelfde subversiviteit en stoutheid verwacht komt bedrogen uit. The Incredibles is een familiedrama in animatievorm, te sloom voor kinderen en te weinig enerverend voor hun ouders.

The Incredibles is de nieuwste film uit de Pixar-stal, een van de laatste die ze produceerden voor hun contract met Disney afloopt, en het heeft er alle schijn van dat hij daarom niet de brille en bevlogenheid heeft die Toy Story en Finding Nemo wel hadden.

Net als in die films ligt de kracht van The Incredibles in de decors en de landschappen en niet in de creatie van mensachtige figuurtjes of hun belevenissen. In The Incredibles wordt dat niet gecompenseerd door de aanwezigheid van veel plezantere fantasiefiguren. Dat is zeker in dit geval een mager eindresultaat voor een film die een eclectische hommage wil zijn aan de geschiedenis van de popcultuur van de jaren zestig tot nu.

The Incredibles. Regie: Brad Bird. Met de stemmen van: Craig T. Nelson, Holly Hunter, Samuel L. Jackson. Nederlandse nasynchronisatie: Maria Lindes. Met: Peter Paul Muller, Katja Schuurman, Isa Hoes.