`Jaws' met echte haaien en een klein budget

De moeder aller haaienfilms is Steven Spielbergs Jaws, de film die er in de zomer van 1975 voor zorgde dat niemand meer het water in durfde. De enige haai die er in voorkwam was een mechanische, die door de filmcrew Bruce werd gedoopt. Omdat die haai niet goed werkte, hield Spielberg hem zoveel mogelijk buiten beeld. Een gouden greep. In de lowbudget film Open Water is `Bruce' vervangen door echte haaien. Toch wordt de film niet half zo spannend of gruwelijk als Jaws. Daar heb je een echte regisseur voor nodig. En een script waarin mensen tot leven komen in realistisch klinkende dialogen.

Het yuppenechtpaar Susan en Daniel wil er wel eens uit. Ze gaan diepzeeduiken. Door een misverstand worden ze achtergelaten op open zee. Maar doordat ze van bordkarton zijn en hun dialogen slecht geschreven, kan hun lot maar matig boeien. Omdat de film digitaal is opgenomen ziet alles er ook nog eens vrij slecht uit.

Opwindender is het verhaal achter de productie. Het echtpaar Chris Kentis (regie en camera) en Laura Lau (producent en camera) baseerde Open Water op een waargebeurde anekdote en filmde met wat kennissen vooral in de weekeinden de film bij elkaar voor niet meer dan 13.000 dollar. Vervolgens draaide de film op het Sundance-festival en werd het een `surprise'-hit die vergeleken werd met de voor geen geld gemaakte horrorhit van enkele jaren geleden, The Blair Witch Project. De hype kon beginnen.

Het beste aan Open Water zijn de scènes op zee, als het echtpaar wordt aangevallen door barracuda's, kwallen en haaien. Hun mentale gesteldheid gaat zienderogen achteruit, met flink wat ruzie en paniekaanvallen tot gevolg.

Het feit dat de acteurs tijdens de opnames door echte haaien werd omgeven maakt de film bijna nog spannend; dichter bij een snuffmovie kom je niet. De paniek in hun ogen moet wel echt zijn.

Open Water. Regie: Chris Kentis. Met: Blanchard Ryan, Daniel Travis, Saul Stein, Estelle Lau. In: 25 bioscopen.