Glorieuze Bartoli verbluft haar fans

De adoratie van de Italiaanse mezzosopraan Cecilia Bartoli, die in het Amsterdamse Concertgebouw al sinds 1996 leidt tot ongekende taferelen, bereikte de afgelopen dagen een voorlopig hoogtepunt met een verbluffend concert en een prestigieuze huldiging.

Eerder was het al vaak een wonder hoe Bartoli, die de laatst acht jaar veertien keer in het Concertgebouw optrad, tussen de applauzen en ovaties door nog aan zingen toekwam. In 2000 knielden dames tijdens de toegiften voor het podium in aanbidding neer.

Ook gisteravond was de publieke bijval euforisch aan het slot van een glorieus, animerend en ontwapenend optreden, waarin Bartoli haar spectaculaire coloraturen soms bracht als een sportieve prestatie: `mooi dat het allemaal lukte!' De avond tevoren was het eerbetoon meer formeel: Bartoli kreeg de eerste Concertgebouwprijs tijdens een gesponsord galadiner in de Grote Zaal, waaraan ook prins Willem-Alexander en prinses Máxima aanzaten.

De door Evelyne Merx ontworpen prijs, een micro-Concertgebouw, is in feite een relatiegeschenk voor musici die gedurende lange tijd een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan het artistieke profiel van het Concertgebouw. Directeur Martijn Sanders huldigde Bartoli uitvoerig, onder andere vanwege haar inzet voor verwaarloosd repertoire. Hij vergeleek haar in dat opzicht met Maria Callas. Bartoli zong die avond niet, dat deed Lenneke Ruiten.

Gisteravond zong Bartoli opnieuw werk van de `middelmatige' Salieri, die ze tot `top' verheft. Ook klonk een aria van Sarti met slechts harpbegeleiding, naast minder bekende muziek van Haydn en Rossini. Het Freiburger Barockorchester excelleerde in instrumentale intermezzi, zoals Salieri's Variazioni sulla Follia di Spagna, met tamboerijn èn castagnetten.

Bartoli's repertoire was perfect gekozen en het programma effectvol opgebouwd. De diva bleek vocaal-technisch nog beter in vorm dan anders en de eerste stukken voor en na de pauze waren meteen hoogtepunten. Haydns Scena di Berenice was een catalogus van wisselende stemmingen zoals boosheid, verwondering, gekweldheid, inkeer, vastbeslotenheid, woede, wanhoop, smart, verdriet en vreugde, alles met maximale expressie gerealiseerd. Salieri's E non deggio sequirla klonk in vervoerend laag tempo en opperste concentratie met pathetische poses, ontleend aan maniëristische schilderijen.

Verder waren er weer die klaterende watervallen van noten, kwinkelerend, tierelierend, eindigend in een tintelende, sprankelende, spetterende en glinsterende aria uit Rossini's De bruiloft van Thetis en Peleus – de ouders van Achilles.

Na toegiften uit de Figaro-opera's van Mozart en Rossini besteeg Bartoli de lange trap en zwaaide daar boven nog eens naar haar feestpubliek.

Concert: Cecilia Bartoli. Gehoord: 23/11 Concertgebouw Amsterdam.