Het regent bier bij The Prodigy

De dames van Chicks On Speed zien er uit alsof ze vlak voor het optreden op Revolution III in de Heineken Music Hall, snel nog even hun verkleedkist hebben leeggeplunderd. Ze staan in hun bonte jurkjes op het podium en maken hoekige handgebaren. Ze krijsen op hoge toon door de microfoon dat `kapitalisme het grootste casino ter wereld' is. Het in merkkleding gestoken publiek van dit bij uitstek hedonistische dansfeest, staat er apathisch naar te kijken.

Hoewel het opwarmertje van Chicks On Speed door de organisatie ronkend wordt aangekondigd als feministische, deconstructieve synthpop, ontstijgt het optreden nergens het niveau van tussen de schuifdeuren. De opstandige meisjes, die over experimentele hoofdpijnbeats trots gillen dat ze geen gitaar spelen, komen vooral over als kinderen tegen wie niemand durft te zeggen dat ze vals zingen.

Nee, dan de hoofdact van deze zaterdagavond. Het duurde zeven jaar voordat de immens populaire dance-act The Prodigy in 2004 eindelijk weer eens met een nieuw album kwam, het wisselend ontvangen Always Outnumbered, Never Outgunned, waarop de beats nog nadrukkelijker de hoofdrol opeisten dan in eerder werk van The Prodigy al het geval was. De lange pauze, die veroorzaakt werd door een writer's block bij grondlegger en producer Liam Howlett, heeft de populariteit van de groep in Amsterdam in elk geval niet aangetast. Vanaf de eerste tonen regent het bier en wordt er wild tegen elkaar aangesprongen, als bij een kroeggevecht in een punkcafé.

Howlett staat in het midden van het podium, in een soort iglo die is opgebouwd uit elektronische apparatuur waarmee hij zijn overdonderende geluidsexplosies aanstuurt. Steeds bouwt hij een rustmoment in, waarin hij bijvoorbeeld één geluidsfragment isoleert, een baslijn of een hoge toon, en die vervolgens met andere geluiden langzaam tot een climax laat aanzwellen. Het is een bekende truc, maar elke keer wanneer de drums er na zo'n pauze weer spijkerhard inbeuken, ontploft de dansvloer tot een wilde, kolkende massa.

Live spelen de extravagante vocalisten Keith Flint en Maxim Reality, die op het laatste album van The Prodigy afwezig waren, gewoon weer de hoofdrol. Ze rennen en springen over het podium en zwepen het publiek op met overslaande stemmen en onverstaanbaar geschreeuw. Alle grote hits komen voorbij. De diepe bassen, beukende beats en hoge, schrille tonen van Howlett, worden op het podium aangevuld met een drummer en een gitarist. Van piepende synthesizers tot gitaren die over hun nek gaan, het is één lange terroristische aanval van geluid. Aan de ingang werden dan ook oordopjes uitgedeeld.

Concert: The Prodigy op Revolution III. Gehoord: 20/11 HMH Amsterdam.