Feestelijke showmuziek

Cy Coleman, de Broadway-componist die showmuziek kon maken in de beste musicaltraditie, is vrijdagavond aan een hartaanval gestorven, vlak na een premièreparty in New York. Hij was 75 jaar en werkte de laatste tijd aan een nieuwe versie van Sweet Charity, zijn beroemdste musical, die vanaf april weer op Broadway te zien zal zijn. ,,Toen ik hem een paar weken geleden nog sprak, vond hij dat een opwindend vooruitzicht,'' zegt Seth Gaaikema met wie Coleman in 2001 de geflopte musical Grace schreef.

Coleman werd in New York geboren als Seymour Kaufman en debuteerde al op zijn zevende als concertpianist in Carnegie Hall. In zijn tienerjaren vormde hij een jazztrio, waarna hij met verschillende tekstdichters songs begon te schrijven. Zijn eerste grote hit was het door Frank Sinatra beroemd gemaakte Witchcraft. Maar liever dan losse nummers schreef Coleman complete musicals, zodat zijn muziek de intrige kon voortstuwen. ,,Mijn muzikale ideeën komen altijd voort uit het idee, het drama'', zei hij in deze krant. Zijn eerste was Wildcat, in 1960 geschreven voor Lucille Ball – weliswaar geen klassieker, maar succesvol genoeg om hem meer kansen te bieden.

Zes jaar later volgde Sweet Charity, verfilmd met Shirley MacLaine (en in Nederland gespeeld door Jasperina de Jong en Simone Kleinsma), waaruit hits als Big spender en If they could see me now voortkwamen. Big spender, ook op de plaat gezet door Peggy Lee en Shirley Bassey, werd door Coleman omschreven als ,,op muziek gezette verveling''. Hij legde uit dat hij het nummer speciaal had gecomponeerd om regisseur Bob Fosse een hak te zetten: ,,Als dat beter uitkwam voor de dans, zette hij accenten waar ik ze helemaal niet wilde. Dus ik dacht: ik ga een nummer schrijven waarin je geen enkel accent kunt verschuiven: the minute you walked in the joint – paaa-dàm! Zeg nou zelf, dat zit toch muurvast in elkaar?'' Tot zijn vele andere musicals behoorde het ook in Nederland geproduceerde Barnum, waarvan de circusachtige muziek feilloos en fonkelend de sfeer van de piste opriep.

Drie jaar geleden werd Cy Coleman door de Nederlandse zakenman Bert Maas geëngageerd om de muziek voor Grace te maken. Op voorwaarde dat hij star treatment zou krijgen (hij woonde drie maanden lang met zijn jonge vrouw en kind in een appartement aan de Amsterdamse Herengracht) ging de componist op het verzoek in. Dat de hele onderneming deerlijk onderuit ging, lag vooral aan de dramaturgische tekortkomingen en allerlei technische en logistieke feilen. Maar zijn muziek was feestelijk en aanstekelijk als altijd.