Bedaren

Dankzij minister Verdonk kunnen wij ons de komende dagen weer overgeven aan een nieuwe discussie, waarbij de deelnemers in twee kampen tegenover elkaar zullen komen te staan: het `Goed-zo-Rita-kamp' en het `Doe-dat-nou-niet-Rita-kamp'.

Zelf zat ik zaterdagavond even in het eerste kamp, toen ik op het NOS-Journaal voor het eerst de stuitende beelden zag van een imam die de toegestoken hand van Verdonk weigerde. Zák, denk je onwillekeurig, durf toch eens over je beginselen heen te stappen.

Maar toen kwam het volgende fragment. We zagen de minister strijdlustig naar voren leunen om de imams toe te voegen dat er de volgende keer alleen nog in het Nederlands gesproken zou worden. Haar houding had iets intimiderends, hier sprak een minister die de kalotjes rauw lustte.

Daarmee kwam ook het eerste fragment in een ander licht te staan. Het begon erop te lijken dat de minister de gelegenheid had aangegrepen om op agressieve wijze aan een beschavingsoffensief te werken. Het was geen spontane, maar beraamde flinkheid. Het lage tolerantieniveau van de heren moest maar eens even openlijk getart worden.

Ongetwijfeld had de minister al talloze malen eerder imams ontmoet, zonder hun de hand toe te steken. Haar ambtenaren hadden haar tevoren gewezen op de gevoeligheid van de kwestie. Maar nu, na de moord op Van Gogh, was voor de minister de maat vol, ze was niet van plan nog iets te pikken van die jurken – als ik de gedachtegang van de minister even vrij mag vertalen.

Menselijk, maar voor een minister al te menselijk, zeker in deze tijden.

Misschien moet de minister even een weekendje naar Schiermonnikoog om tot bedaren te komen. Hotel Van der Werff. Lange strandwandelingen, 's avonds een partijtje dam met de man en vroeg naar bed met Ruth Rendell. Weinig allochtonen op dat eiland, dat moet ook helpen.

Laten we dan het daaropvolgende weekend op Schiermonnikoog – nee, vooral niet samen met de minister – meteen boeken voor een aantal `vrienden van Ayaan'. Dat zijn inderdaad vooral mannen, is mijn indruk. Wat Ayaan ook voor edele gevoelens bij hen mag oproepen, het is bij sommigen niet alleen het verlangen naar het vrije woord.

Al die vrienden willen iets van haar. Zij moest hen opbellen, dat vooral. Dan konden ze haar vaderlijk toespreken en troosten, daar kan een man geweldig van opknappen. Toen Ayaan dat niet deed, begonnen ze te jammeren. Leon de Winter riep op de tv: ,,Van Aartsen en Weisglas zouden haar naar het Binnenhof moeten slepen: jij moet hier zijn!'' En Afshin Ellian blies met trillende onderlip: ,,Er zijn krachten binnen de overheid die Hirsi Ali ver van het parlement willen houden.'' Bewijzen kregen we niet van Ellian, maar hij bleef zijn beschuldiging volhouden, ook na krachtige ontkenningen van Zalm, Van Aartsen en Weisglas.

Toen ik deze vrienden hoorde tieren, begon ik de terughoudendheid van Ayaan steeds beter te begrijpen. Wie genoeg redenen heeft om aan de rand van een zenuwcrisis te staan, kan beter naar rustiger raadgevers omzien.