Piercing

Als een wervelwind komt Bahareh Galief Agha de studio binnenvallen. Ze stapte te laat uit bed want ze moest gisteravond dansen met Uncut Trilogy, een housegroep waarmee ze in discotheken optreedt. Op de fiets had ze tegenwind – ,,mijn moeder zei nog: doe niet zo Nederlands, neem de tram''. De trein had vertraging, bij de metro raakte ze de weg kwijt en over twee uur heeft ze college op de Haagse Hogeschool. Rechten. Als derdejaars gaat ze volgend jaar stage lopen bij een strafrechtadvocaat. ,,Als ik dan nog niet ben teruggestuurd. Ha, ha.'' Serieuzer: ,,Ik ben niet zielig maar het is fuckin' klote om geen grip op je leven te hebben.''

Bahareh Galief Agha (20) overrompelt. ,,Mensen vinden me soms eng. Maar ik bijt niet, hoor. Ik ben gewoon niet op mijn mondje gevallen.'' Ze kwam met haar moeder en broer in januari 1995 uit Teheran naar Nederland (,,mijn vader kwam later, hij zat ondergedoken om zijn ideëen'') en groeide op in Leiden. Ze deed havo en woonde een half jaar bij een vriendin toen haar ouders middenin het schooljaar naar Waddinxveen moesten verkassen. ,,Tussen die weilanden werd ik gillend gek.'' Nu wonen ze in Rijswijk en moeten ze weg, uitgeprocedeerd.

,,Ik probeer al tien jaar elke dag te bewijzen dat ik uniek ben. Als artiest, als student, en als moslim. Want de islam van mijn ouders is dezelfde als die van mij, maar hoe ik het doe laten ze aan mij over. Ik heb een piercing in mijn tong – niet onder mijn lip, uit respect voor mijn ouders. Ik deed mee aan de ramadan uit solidariteit met hongerende mensen. Maar ik promoot ook longdrinks voor Heineken en drink soms een wijntje mee.

,,In Teheran kan je niet zo uniek zijn. Daar leef je het leven dat andere mensen willen dat jij leeft. Je moet wachten tot een man je hand komt vragen. En dat accepteer ik alleen als hij mijn droomprins is en ik al met hem heb samengewoond. Ik kan er ook studeren maar daarna kom je als vrouw niet aan de bak. Want mannen hebben voorrang, vrouwen krijgen de restjes. Hallo, wij hebben toch net zo hard gestudeerd?

,,Nee. Jullie ideëen over gelijkheid en vrijheid zijn de mijne. En die raak ik nooit meer kwijt.''

Dit is het zesde portret uit een serie over de 5.000 uitgeprocedeerde asielzoekers.