Mocro: Burqa

Hasna El Maroudi (19) maakt kennis met de dubbele wereld van de burqa. Jongerencolumn van www.spunk.nl

Sinds kort is het in Antwerpen verboden voor vrouwen om in burqa rond te lopen. De burqa wordt vergeleken met een masker en een masker dragen in het openbaar is bij wet verboden. Ik vind het jammer voor de vrouwen die de burqa uit vrije wil dragen. Noodgedwongen moeten zij hem nu af doen. Dankzij deze wet kunnen zij hun geloof niet meer beoefenen zoals zij dat zelf willen.

Terwijl ik flaneer in Les Galeries Lafayette in Parijs zie ik schimmige personen langs mij lopen. Niemand kijkt op of om naar de vrouwen, maar ik kan het niet laten ze na te staren. Ik heb burqa's vaak genoeg in bladen of op tv gezien, maar in mijn kleine wereldje was ik nog nooit een vrouw in burqa tegen gekomen. In groepen van vijf à tien lopen vrouwen gekleed in burqa onder begeleiding van twee mannen winkel in winkel uit. Ze staan in de Louis Vuitton winkel alsof het hun eigendom is. Eén van de vrouwen haalt een boodschappenlijstje te voorschijn en somt de modellen op die ze wil hebben. Ze betaalt, de mannen dragen de tassen naar hun aso-bak en vervolgens lopen ze naar de Gucci-store. De mannen zijn een soort creditcard en winkelwagen in één. Tegelijkertijd vraag ik me ook af of het geen security guards zijn. Het ziet er vreemd uit, een grote groep vrouwen in gezelschap van twee mannen. Alsof ze in hun eentje de weg naar auto niet terug kunnen vinden.

De vrouwen verbazen me. Onder de lange gewaden dragen ze Dior schoenen. Met lederen handschoenen hebben ze Gucci tassen beet. Geen enkel stukje huid is te zien. Alles is bedekt en ik vraag me af wat ze onder die gewaden dragen. Ik heb vaak genoeg verhalen gehoord over vrouwen uit Saoedi-Arabië. Ze verlaten hun huis niet zonder burqa, maar dragen daaronder de allernieuwste haute couture. Op die manier kunnen ze tegenover hun vriendinnen pronken over hoe westers en beschaafd ze zijn.

Ik zie iemand naar de vrouwen wijzen en lachen. Een nerveus lachje dat eigenlijk meer weg heeft van angst dan van plezier. Een jong meisje dat blijkbaar geen weet heeft van de wereld buiten die van haarzelf. Ik voel iets in me borrelen. Ik wil op haar afstappen en haar door elkaar schudden. Haar vertellen hoe onwetend ze is. Dat die vrouwen een geloof hebben waar ze zelf voor kiezen. Dat onder die gewaden mensen schuilen en ze daar niet bang voor hoeft te zijn. Maar dan besef ik me dat ik nog steeds naar de vrouwen staar. Ik doe alsof ik geïnteresseerd ben in hun aankopen, maar eigenlijk ben ook ik gewoon bang. Wanneer ze langs me lopen bekruipt een koud gevoel me. Het liefst wil ik niet in een en dezelfde ruimte met ze zijn. Wat als één van hen ziet dat ik naar hun staar en dat ik gefascineerd ben door hun verschijning? Wat als ze merken dat ik niet gefascineerd ben omdat ze er mooi uitzien, maar juist omdat ze zo weerzinwekkend eng zijn?

Ik ben niet gehersenspoeld door de media. Anti-islamitische propaganda behoort niet tot mijn dagelijkse maaltijd. Desondanks vind ik vrouwen in burqa een eng gezicht. Niet omdat ze islamitisch zijn, maar omdat ik niet weet wat eronder schuilt. Ze zien eruit als spoken, maar mode is heel belangrijk voor hen. Zo belangrijk dat geld geen rol speelt. De man speelt een hypocriet spelletje. Hij wil maar al te graag dat de vrouwen praten over zijn vrouw. Over hoe mooi ze is en hoe westers en modieus ze zich kleedt. Tegelijkertijd moet ze helemaal van hem zijn. Buiten haar vriendinnen om mag niemand haar schoonheid bewonderen. In de buitenwereld waar schoonheid haast taboe is, draagt ze een burqa. Binnenshuis op de thee bij vriendinnen een niemendalletje dat Stefano Gabbana heeft ontworpen. Een dubbelere wereld is haast onmogelijk.