Lux et Obesitas

Afvallen en lekker eten laten zich moeilijk verenigen, weet Joep Habets. Tot zijn spijt.

Mijn tafelgenoot is slachtoffer van huiselijk eetgeweld. Zijn geliefde heeft hem uitzinnig verwend, met de beste bedoelingen, maar met een desastreuze gewichtstoename als resultaat. Culinair nepotisme heeft een donkere zijde. Het meubilair is verstevigd, de broeken zijn uitgenomen, maar uiteindelijk is afvallen onontkoombaar.

Jammer dat lekker eten en afvallen zich zo slecht laten verenigen. Uit eten en afvallen is tegenwoordig extra lastig. In navolging van de nieuwe politiek keert ook de nieuwe gastronomie terug bij oude waarden. De tijd van kleine hapjes en speelse liflafjes is voorbij. Stevige gerechten in grote porties zijn de actuele standaard.

In een poging de schade te beperken negeert mijn tafelgenoot de rijk met goed brood gevulde mand. Na bestudering van de kleine lettertjes op de achterkant van de verpakking beperkt hij zich tot een grissini, dun als een spriet. Het brengt hem wel in mediterrane sferen.

Italiaans restaurant Lux ontbeert elke folkloristische rusticiteit. Het strakke interieur heeft, ondanks zijn eenvoud, enige grandeur. Je verwacht het niet langs een Rotterdamse tunnelbak, maar het eten is op en top Italiaans. Zo koestert Lux de traditionele Italiaanse menu-opbouw. Prijzenswaardig, want niets is aantrekkelijker eten dan eerst antipasti, daarna als primo pasta of risotto, als secundo een vis- of vleesgerecht en natuurlijk dolce als de kroon op de maaltijd.

Van caloriebeperking komt op die manier weinig terecht. Bied maar eens weerstand als de kar met antipasti vari, een van de genoegens die Lux offreert, komt voorrijden met een keur aan gemarineerde groentes, ansjovisjes, olijven, hardgekookte eieren met tonijnsaus, salade met inktvis, geitenkaas en broccoli.

Je mag niet verwachten dat de ware liefhebber zich juist de secundo laat ontzeggen. Terecht, want Lux's spaghetti met ei en artisjok is perfect van consistentie en zeer smakelijk. Bij de gnocchi met spinazie en ricotta is vooral de salie goed te proeven waarmee de voortreffelijke botersaus is verrijkt. Botersaus. Waarom nu net botersaus?

Het vlees van de lamschenkel valt van het bot af. De schenkel is gegaard in witte wijn met knoflook, oregano, rozemarijn en citroen. De saus, licht en fris, kan geen aanslag betekenen op de lijn. Ook het andere hoofdgerecht heeft een slank profiel. De forsbemeten rozerood-oranje mulfilets, met krokante plakjes guanciale, gepekeld kinnebakspek uit Lazio, en zwarte hoorntjes des overvloeds combineren niet alleen mooi in kleur maar ook in smaak.

Volgens de Italiaanse restaurantzeden moeten het garnituur bij Lux apart worden besteld. Ach, zo laten we ons toch weer verleiden tot het eten van dikke frieten, met knoflook en rozemarijn, omdat ze zo lekker zijn, en tot suppli di telefonico, omdat ze zo leuk zijn. De gefrituurde balletjes saffraanrisotto zijn gevuld met mozzarella. Als je zo'n bolletje doorbreekt, vormt zich een lang lint van kaas, als ware het een telefoondraad.

Een licht toetje van huisgemaakt sorbetijs zorgt voor de frisse afronding van de culinair zeer bevredigende maaltijd. Lux heeft meer kwaliteiten. Op de, ook in prijs, bescheiden wijnkaart is heel Italië vertegenwoordigd. De koffie is goed, de bediening werkt snel en prettig. Het gekoeld water is van het huis en wordt genereus aangevuld. Dat mag wel, want het wordt Italiaans warm in de loop van de avond. Met een rekening van iets meer dan veertig euro per persoon is er ook veel prijsplezier. Morgen op de weegschaal komt de kater.

Lux,

's-Gravendijkwal 133, Rotterdam,

010-4762206