Hollands dagboek

Vrijwilliger Leo Olffers (57) is voorzitter van het wijkberaad in Laak-Centraal, de Haagse wijk waar vorige week in de Antheunisstraat een huis met vermoedelijke terroristen werd belegerd. `Zowel mijn vrouw als ik kunnen er maar niet over uit wat wij als mens allemaal meemaken.' Leo Olffers is getrouwd met Netty en heeft vier kinderen en zes kleinkinderen.

Woensdag 10 november

Laak-Centraal is een wijk met iets meer dan 20.000 bewoners. In de wijk wonen naast de Nederlanders heel veel bewoners uit andere culturen. In de dagen na de moord op Theo van Gogh ontstond er in mijn wijk een spanningsveld. Wat mij het meest trof was het gesprek met een Marokkaanse vriendin die mij in tranen vertelde dat zij niet aan haar kind kon uitleggen waarom iemand Theo van Gogh had vermoord. Ook vertelde zij mij enorm bang te zijn voor de gevolgen van deze moord. Dit leidde ertoe dat ik in het weekend van 6 en 7 november de regering en de leden van de Tweede Kamer een brief stuurde om mijn zorgen kenbaar te maken. In ditzelfde weekend schreef ik alle organisaties in Laak een brief om op korte termijn bij elkaar te komen voor overleg.

Na het hele weekend plannen te hebben gemaakt voor Laak, werd ik vandaag op een normale manier wakker en zette de televisie aan. Ik schrok enorm, daar ik beelden zag van de Antheunisstraat bij mij om de hoek. Toen ik mijn vrouw wakker maakte, schrok zij ook enorm en reageerde zij heel emotioneel, daar zij direct dacht aan onze zoon die bij de politie werkt.

Direct ben ik op weg gegaan naar het wijkcentrum om te kijken of ik iets kon doen. Onderweg kwam ik een Surinaams jongetje van een jaar of tien tegen die mij vertelde dat hij nu helemaal naar het Hollands Spoor moest lopen, daar hij met lijn 12 naar school moest. Na mij ervan overtuigd te hebben dat dit kereltje de weg naar het Hollands Spoor zou weten te vinden, liep ik verder naar het huis van een vrijwilliger, daar zijn zoon in de Antheunisstraat woont. Floor lag nog op bed en was blij dat ik hem even waarschuwde.

In het wijkcentrum aangekomen werd het een gekkenhuis, daar iedereen van de pers mij belde. Het was al lange tijd duidelijk dat ik gezien word als een boegbeeld van Laak. Echter, op een moment als dit drukt de verantwoordelijkheid enorm bij je door. Mijn Marokkaanse vriendin had men ook benaderd om in het programma B en W te komen. Ik kreeg van haar een e-mail met de tekst `Lieve Leo, je weet dat ik op dit moment echt niet bestand ben tegen de druk om mijn verhaal te vertellen, maar je weet dat ik als het moet met jou naar het andere eind van de wereld ga.' Kortom, ik was enorm geraakt dat een Marokkaanse vrouw mij deze tekst toestuurde.

Om 10.00 uur werd ik gebeld door Kees Weijman van Bureau Laak die mij vroeg naar de Haagse Hogeschool te komen om met de bewoners van de Antheunisstraat te praten. Tegen twaalf uur ben ik snel naar huis gegaan, daar men mij verwachtte bij TV West. Na de opname weer snel naar huis en tot mijn verbazing stond thuis alweer een tv-ploeg van Netwerk op mij te wachten. Ja, je wordt echt geleefd op zulke momenten.

Om kwart voor vijf stond er een taxi gereed die mij naar Amsterdam bracht voor het programma B en W. In de studio kreeg ik te horen dat de zaak gelukkig tot een redelijk einde was gekomen.

Donderdag

Om zeven uur werd ik alweer verwacht in het koffiehuis de Aanloop voor een radio-interview. Een drukte van belang bij Peter in het koffiehuis, omdat er natuurlijk druk werd nagepraat over de uitzending van B en W, daar er vele klanten van Peter in de uitzending hadden gezeten. Even later telefoon van Marga van Praag die ook opnamen wil maken in de Aanloop.

Intussen is het alweer bijna twaalf uur en daar ik voor overleg op het politiebureau verwacht word, ga ik snel op pad. Bij het politiebureau wordt mij verzocht snel door te lopen naar het stadsdeelkantoor waar overleg plaatsvindt met premier Balkenende. Het is voor de bewoners een geweldig overleg, daar de heer Balkenende duidelijk belangstelling heeft voor de situatie waarin de bewoners terecht zijn gekomen. Aan het eind van het overleg naar buiten, waar mij verzocht wordt naast de heer Balkenende plaats te nemen omdat hij het ook erg belangrijk vindt dat ik namens de bewoners iets aan de pers vertel.

In sneltreinvaart hierna naar mijn kleinkinderen, daar ik beloofd heb om mijn kleinzoon uit school te halen. Totaal uitgeput van de drukke dag lekker nakletsen thuis met mijn vrouw.

Vrijdag

Als ik in het wijkcentrum ben aangekomen, blijkt weer een aantal vrijwilligers aanwezig om met mij te praten over de situatie. Ook wijkagent Bert Zalm komt even langs en er ontstaat een discussie over hoe het toch verder moet in onze maatschappij. Ik blijf altijd maar weer roepen dat je vooral respect moet hebben voor elkaar, daar ik vind dat leven in harmonie ieder mens de kans geeft een gelukkig mens te worden. Helaas, door het incident in de Antheunisstraat merk ik dat meerdere mensen om mij heen zijn gaan twijfelen aan deze leuze. Uitgeput van deze discussie besluit ik even naar het stadsdeelkantoor te gaan.

Daar kom ik allereerst de net vertrokken stadsdeelcoördinator Jaap de Jong tegen. Jaap, die de bewoners uit Laak bij zijn afscheid benoemden tot Ere-Burgemeester van het stadsdeel Laak, vangt mij direct hartelijk op en samen drinken wij een kop koffie. Even later komt zijn opvolger Hassan el Houari er ook aan. Hij bedankt mij namens de gemeente voor de wijze waarop ik probeer voor Laak op te komen. Jaap komt bovendien met een boeket bloemen aan dat hij mij van de Burgemeester moest overhandigen.

Helemaal overdonderd ga ik even later naar huis met mijn boeket en sta ik erbij stil wat een geweldig contact ik heb opgebouwd met de gemeente en wat een voldoening het mij geeft dat ik niet alleen door de bewoners gewaardeerd wordt maar ook door de instanties.

Thuis aangekomen val ik direct van mijn stoel, daar er post binnengekomen is van een aantal mensen uit het land die ik niet eens ken. Er zit een brief bij van een mevrouw uit Utrecht die schreef dat zij ooit uit Laak kwam en nog steeds heimwee heeft naar die oude gezellige wijk en het vreselijk vindt dat haar oude wijk getroffen is door een incident dat overal had kunnen plaatsvinden. Een godsdienstlerares uit Rijen schrijft mij dat iedereen zich eens goed moet verdiepen in de godsdienst van een ander zodat er meer begrip ontstaat voor elkaar. Hartverwarmend natuurlijk dat mensen uit het hele land meeleven met de bewoners uit Laak.

Bij de post zit ook een hartverwarmende brief van wethouder Pierre Heijnen die zich bezighoudt met onderwijs en integratie in onze stad. Zowel mijn vrouw als ik kunnen er maar niet over uit wat wij als mens allemaal meemaken.

Mijn vrouw, die pas een vervelend ongeluk heeft gehad waar zij een verlamde rechterhand aan heeft overgehouden, wil graag even naar de assistente van onze huisarts Barbera toe om te praten. Ik besef dat ik de afgelopen week te weinig aandacht heb gehad voor mijn vrouw en dus gaan wij even naar Barbera toe.

Eenmaal thuis staat ineens Tineke van Nimwegen, een gemeenteraadslid, voor de deur met een bloemetje en terwijl wij met Tineke aan de thee zitten, komt ook Jaap de Jong nog even langs met het verzoek een bijeenkomst de volgende week naar een later tijdstip te verplaatsen. Als zij afscheid hebben genomen, zeg ik tegen mijn vrouw Netty: wie heeft het over laagdrempeligheid? Het is toch niet te geloven hoe in een grote stad als Den Haag burgers omgaan met de mensen van de gemeente. Ik weet zeker dat als het overal zo was georganiseerd, Nederland er een stuk gezelliger uitzag.

Zo is er weer een dag voorbij met vele indrukken en emoties en samen met mijn vrouw zit ik nog lang na te bomen over deze vrijdag.

Zaterdag

Ik besluit na het boodschappen doen eens bij een aantal bewoners in de Antheunisstraat langs te gaan. Allereerst ontmoet ik mevrouw Schmids, een vrijwilliger van de Info, een klein maar gezellig centrum in onze wijk waar vooral oudere mensen met elkaar leuke dingen doen.

Even later zit ik bij Hans van Vugt thuis, een oud-leerling van de middelbare school waar ik jarenlang conciërge was. Het blijkt dat vooral Korto, zijn zoontje van zes, grote problemen heeft met het slapen en nog steeds bang is dat de politie langs komt om te vertellen dat zij snel weer hun huis moeten verlaten. Het is zielig te zien hoe zo'n klein vrolijk kereltje dus grote problemen heeft. Ik probeer hem blij te maken door te vertellen dat het wijkberaad een groot kinderfeest gaat organiseren in de straat, maar ik heb niet de indruk dat dit echt helpt. Ik vertel Hans dat het wijkberaad een straatcommissie in het leven wil roepen en Hans geeft zich direct op en mijn eerste vrijwilliger voor deze commissie kan ik dus noteren.

Zondag

Na een slechte nachtrust, daar ik veel lig te piekeren over van alles en nog wat, vraag ik als mijn vrouw ook eenmaal wakker is of zij zin heeft met mij mee te gaan naar de Andreaskerk. Met de dominee Everdien Hagen heb ik een bijzonder leuk en goed contact, hoewel ik zelf van katholieke huize ben. Thuis tik ik een briefje dat ik haar voor de dienst wil geven, waarin ik vraag of zij naar voren wil brengen hoe belangrijk het is samen te leven in harmonie en of zij een gebed wil uitspreken voor mijn wijk Laak.

Tot mijn grote schrik merk ik eenmaal aangekomen bij de Andreaskerk dat Everdien ziek is en dat er een vervanger komt. Voor de dienst praat ik even met de vervanger van Everdien en richt mijn verzoek dus aan hem.

Het blijkt dat de vervanger van Everdien, een man van ruim zestig jaar, totaal niet heeft begrepen wat mijn verzoek inhield. Na de kerkdienst heb ik de vele kerkgangers allemaal te woord gestaan en wat mij van al die gesprekken het meest is bijgebleven dat al die wijkbewoners net als ik willen blijven knokken voor de wijk en ook open blijven staan voor de bewoners uit andere culturen. De Andreaskerk heeft een maaltijdproject – samen met bewoners uit andere culturen gezellig aan tafel – en een aantal kerkgangers vertelde mij dat een paar jonge extremisten hun project niet kunnen stoppen.

Zondagavond blik ik met Netty nog eens terug op de afgelopen hectische week. Ik kan er maar niet over uit dat een vreselijke negatieve gebeurtenis in mijn wijk zoveel saamhorigheid teweegbrengt. Al die mensen die samen met mij heilig geloven in een toekomst van harmonie hebben dus ondanks alles wat er gebeurd is niet het geloof verloren.

Toch is de zondag nog niet voorbij, want ineens blijkt de agent die het zwaarst gewond is geraakt een politieman te zijn die wij goed kennen. Hij is gelukkig buiten levensgevaar, maar zijn verwondingen zijn van ernstige aard. Direct belt mijn vrouw natuurlijk zijn vrouw Yvonne op om te vragen hoe het gaat met Peter en met haar en de kinderen. Zij is erg blij met ons telefoontje en zijn vrouw vertelt het enorm gevonden te hebben dat de bewoners uit de Antheunisstraat, ondanks dat zijzelf in de moeilijkheden zaten, als eersten met de pet rond zijn gegaan en aandacht hadden gehad voor de gewonde agenten. Ook Peter had dit als heel bijzonder ervaren. Yvonne, die jarenlang als wijkagent in Laak werkte, zei ons dat zij nog steeds een plek in haar hart heeft voor Laak. Zij wil komende week persoonlijk de bewoners uit de Antheunisstraat komen bedanken en dat vind ik dus helemaal te gek.

Maandag

In de ochtend belt een bewoonster uit de Antheunisstraat mij helemaal overstuur op en ik weet te regelen dat zij nog geen uur later samen met mij op het stadsdeelkantoor geholpen wordt met haar probleem. Ik spreek af dat zij 's avonds met haar man naar het wijkcentrum komt en daar praten wij dus nog even. Het slapen is voor deze vrouw erg moeilijk en zij wordt van het minste of geringste geluidje wakker. Haar man slaapt heerlijk, zegt die, en zijn vrouw zegt: ja, jij wel.

In de middag krijg ik een telefoontje met het verzoek om dinsdag om kwart voor tien op het politiebureau te zijn. daar Prins Willem Alexander onze wijk een bezoek brengt.

Dinsdag

Er is een tafelschikking gemaakt en het blijkt dat ik dus naast onze Kroonprins plaats mag nemen. Daar de Kroonprins er nog niet is, praat ik nog even bij met diverse mensen. Eenmaal aangekomen maakt de Kroonprins met eenieder kennis. Cor Visser, de bureauchef van Laak, heet hem welkom en spreekt uit het heel bijzonder te vinden dat de Kroonprins van eenieder wil vernemen wat zij hebben meegemaakt.

Als eenmaal de beroepsgroep gaat uitleggen hoe het allemaal gegaan is die dag, dan word je als burger helemaal stil. In de praktijk zie je dus een geweldige samenwerking tussen al die beroepsgroepen. Men blijkt werkelijk overal rekening mee gehouden te hebben. Traumahelikopters in de buurt, ziekenhuizen ingeschakeld die met alle calamiteiten rekening houden, enz. enz.

Tot slot vertel ik de Kroonprins dan wat er zich allemaal aan positieve zaken in de wijk bevindt en hoe de huisjesmelkers mij enorm dwars zitten. De laatste jaren zijn er rond Den Haag vele Vinex-locaties ontstaan. Veel, vooral jonge bewoners in Laak hebben de kans gegrepen een mooier en ruimer huis te kopen. Dit konden zij vooral doen door hun huis in Laak voor een aantrekkelijke prijs te verkopen. Mijn eigen zoon is een van die jonge mensen. Er zijn nu criminele huisjesmelkers actief die hun huis niet op een normale manier verhuren aan bijvoorbeeld een gezin, maar hun huis verhuren per matras. De afgelopen week heeft aangetoond dat er een nog actiever beleid gevoerd moet worden en de bewoners hopen dat de strafwet aangescherpt wordt, daar huisjesmelkers er in de praktijk vaak goed vanaf komen. Ik weet zeker dat het normaal verhuren van huizen de leefbaarheid in wijken als Laak in alle grote steden duidelijk zou verbeteren.

Ik overhandig de Kroonprins een taakomschrijving van onze 75 vrijwillige straatvertegenwoordigers en een videoband van de opening van ons pas geopende speelterrein Lipa. Op deze band kan je dus mooi met eigen ogen zien dat alle kinderen ongeacht het land van herkomst met elkaar een hele dag een geweldig feest vieren. Tot slot ontvangt hij de schitterende wijkkrant, het kroonjuweel van ons wijkberaad.

De Kroonprins bedankt eenieder voor de openhartige manier waarop men hem heeft willen informeren en vertelt dat hij, voordat hij naar ons toe kwam, de gewonde agenten heeft bezocht en dat hij van dat bezoek zeer onder de indruk was.

Kortom, heel bijzonder dat onze Kroonprins zo betrokken is bij onze wijk en door dit bezoek ons als bewoners heeft willen ondersteunen.

Woensdag 17 november

Ik ben de hele dag bezig met de voorbereidingen voor het overleg dat ik 's avonds georganiseerd heb in mijn wijkcentrum Lipa. Uit heel stadsdeel Laak heb ik vrijwilligersorganisaties en professionele organisaties uitgenodigd voor een dialoog over de situatie van vorige week. De opkomst is fantastisch, want er blijken 46 personen aanwezig.

Nog voor het begin komt de geweldig betrokken voorzitter van de Turkse vereniging Molenwijk, de heer Rusten, naar mij toe die vertelt vreselijk geschrokken te zijn van een onjuist artikel in de Volkskrant omtrent het door de Turkse vereniging Molenwijk georganiseerde Suikerfeest. Het wordt een bijzondere avond. De aanwezige wijkbewoners afkomstig uit andere culturen hameren er op dat zij gewoon aangesproken willen worden als wijkbewoners van Laak, daar zij zich allemaal Nederlander voelen. Er melden zich ook direct twaalf personen aan voor een werkgroep die in heel Laak plannen gaat maken om activiteiten te organiseren om het onderwerp Leven in Harmonie te bevorderen. Kortom, ook Leo gaat weer tevreden slapen.

Van de burgemeester ontving ik vandaag een bericht dat hij het fantastisch vindt dat bewoners onder elkaar initiatief nemen tegen een neerwaartse spiraal. Hij schreef namelijk de volgende zinnen: wij werken aan het goede en streven naar het betere. Voor de bewoners uit de Antheunisstraat gaan wij de komende tijd namelijk leuke dingen organiseren zoals een kinderfeest en een aantal leuke zaken voor de ouderen in samenwerking met het ouderenwerk. De bewoners uit die straat hebben namelijk steun nodig om de negatieve ervaring achter zich te laten.

Kijk, en zo gaat dat dus in Laak.