Grootste Nederlander of grootste fiasco? 1

We leven in een land waarvan je zo langzamerhand het idee krijgt dat iemand er het licht heeft uitgedaan. Een land dat in de nationale darkroom die het vaderlandse verleden voor de meeste inwoners is, het meest opgeblazen ego tot nationale grootheid verheft. Een land waarin de `ambassadeur' van een andere nationale grootheid kan verkondigen dat Cruijff misschien wel een groter denker is dan Erasmus, zonder onmiddellijk onder hoongelach en met zweepslagen van zijn stoel gejaagd te worden.

Een land waarin de `culturele elite' onvoorwaardelijk het recht opeist om te schelden, te razen en te fulmineren tegen alles wat hun niet aanstaat, onder het mom `een debat' op gang te willen brengen. Een land waarin de gevaarlijke kokervisie van `eigen volk eerst' nog verder verengt tot `eigen Ik eerst'. Een land dat met een onnozele verdraaiing van alle waarden correctheid tot de meest smadelijke eigenschap heeft verklaard waaraan een politicus zich kan bezondigen.

Is het werkelijk zo vreselijk gesteld? Wie naar het gekrakeel op onze paar vierkante kilometer nationale grond kijkt, kan haast geen andere conclusie trekken. Waar is die theoretisch veronderstelde grote groep van hardwerkende en fatsoenlijk handelende mensen die ons land ook nog rijk zou zijn? Waar zijn de weldenkende mannen en vrouwen die zich niet laten meeslepen door onbenullige tv-spelletjes en de waan van de dag zoals die door hordes schijnintellectuelen van de daken wordt geschreeuwd voor de camera's van commerciële omroepen die tenslotte ook nog wat vulling tussen de reclameblokken moeten leveren?

Hopelijk komt het nog zover dat de zwijgende meerderheid haar stem zal verheffen om een einde te maken aan de gekte. Tot die tijd zullen redelijke mensen zich moeten houden aan het devies van Willem de Zwijger: Saevis tranquillis in undis: rustig te midden der woedende baren.