Duran Duran:

Vertrouwd en toch anders. Zo klinkt jaren tachtig-fenomeen Duran Duran na een afwezigheid van vijftien jaar; een paar halfslachtige comebacks tussendoor niet meegerekend. Het overdadige kermisgeluid van hits als `The Re-flex' is wat afgevlakt, terwijl de hoekige synthifunk-parameters en de smekende zang van Simon Le Bon intact blijven. De vraag is: zit de wereld te wachten op een mildere versie van Duran Duran? Jazeker, want het nieuwe album Astronaut bevat op zijn minst enkele geslaagde momenten. `Bedroom toys'? bijvoorbeeld, waarin de superieure disco-invloed van Chic onder toeziend oog van Nile Rodgers de boventoon voert, en `Finest hour'? waar Le Bon plotseling beter dan ooit blijkt te kunnen zingen. Daar tegenover staan ook zeurnummers als `Chains' en `Still breathing'. Waarmee Duran Duran gebleven is wat het altijd was; een briljante singles-groep die in zijn uitschieters tot de pop-top behoort maar die ook weer niet al te serieus hoeft te worden genomen.

Astronaut:

(Epic):***