Oeps, mijn hak breekt

`Wat is echt?' vraagt een fluwelen konijn op een dag aan ander speelgoed. `Betekent het dat er dingen in je zitten die zoemen?' `Echt is niet hoe je gemaakt wordt', luidt het antwoord. `Je wordt pas echt als een kind van je houdt. Soms doet het pijn, maar als je Echt bent, vind je dat niet erg.' Met dit motto, ontleend aan The Velveteen Rabbit, een in Amerika en Engeland beroemd kinderboek van Margery Williams, begint de Amerikaanse bestseller-schrijfster Jennifer Weiner haar derde roman.

In Little Earthquakes, een boek over moederschap, schuwt ze het sentiment niet. Maar Weiner weet te doseren. Naast gevoelig schrijft ze ook grappig. Ze schmiert net zo goed als ze zwijmelt. En ze weet spanning op te bouwen: het boek laat zich nauwelijks wegleggen.

Weiners werk gaat over westerse, grootsteedse vrouwen van in de dertig. Het wordt vooral, zo niet uitsluitend, gelezen door westerse, grootsteedse vrouwen van in de dertig. De toegankelijkheid van Weiners stijl en de herkenbaarheid van haar personages maken dat haar boeken algemeen gerekend worden tot `chicklit', het door Bridget Jones-auteur Helen Fielding en Sex and the City-schrijfster Candace Bushnell op de kaart gezette genre van luchthartige vrouwenboeken. `Oeps daar breekt mijn hak en intussen loopt net de man van mijn dromen voorbij' – maar Weiner gaat verder dan dat.

In Little Earthquakes volgt zij het leven van vier naar afkomst sterk verschillende vrouwen die één ding gemeen hebben: de liefde voor hun kind. Kelly, Becky en Ayinde zijn aan het begin van het boek bijna moeder, ze leren elkaar kennen in een zwangerschapsgymklasje. Het vierde personage, Lia, ooit een bekend actrice, is al moeder geweest. Haar baby stierf na nog geen jaar.

Weiner wisselt per hoofdstuk van perspectief. Ze geeft de vier vrouwen een eigen stem en slaagt er in aannemelijk te maken dat het hartsvriendinnen worden. In dialogen en levendige beschrijvingen blinkt ze uit. Of het nou over bevallen gaat of over babyzangles, over doorwaakte nachten of gedoe met grootouders, over gefnuikte verwachtingen of domme hoop, ze overtuigt steeds. Het is weinig verrassend dat er op de mannen van de vier vrouwen wél veel is aan te merken. Gaan ze niet vreemd dan is er het verwijt dat ze nooit iets opruimen of een vreselijke moeder hebben. Ze jengelen en zaniken en ze denken alleen aan zichzelf. Voor werkgevers geldt hetzelfde, en voor baby's ook.

Maar Weiner spaart haar vrouwelijke hoofdpersonen evenmin. Gaandeweg wordt duidelijk hoe het gevecht dat ze stuk voor stuk leveren, toch vooral ook hun eigen schuld is. En hoe ze daar op hun beurt toch ook weer weinig aan kunnen doen.

Het boek eindigt met een boel hoopvolle verzoening, met het lot, met echtgenoot en kroost. Al te zoet wordt het niet. Het zou goed kunnen komen, maar zeker is het niet. Het blijft schipperen.

Jennifer Weiner: Little Earthquakes. Simon & Schuster, 417 blz. €10,50. Vertaald door Titia Ram als Lichte aardschokken, Prometheus, 383 blz. €19,95