Nachoem Wijnberg

Eind dit jaar wordt de verkiezing van een nieuwe Dichter des Vaderlands georganiseerd. Het Cultureel Supplement publiceert wekelijks een gedicht om de gedachten te bepalen.

Het verhaal moet genoeg zijn

Een man moet sterven

omdat hij iets vergeten heeft, iets niet gedaan heeft,

en hij krijgt een aanwijzing en hij vergeet het nooit meer,

alle dagen van zijn lang leven.

In de hemel zijn de gestorven geleerden net bezig

een moeilijk stuk van de wet te bespreken als hij binnenkomt

en hij ziet hen met stralende gezichten door elkaar heen spreken

zonder op te merken dat hij daar staat.

Een boek openslaan en de letters branden

zwart op wit, kat op muis,

een lang leven voor beiden.

In een donkere hond veranderd door de straten rennen,

nadat het bijna gelukt was

als niet iets afgeleid had, iets vergeten was,

iemand te laat kwam, een wild dier bang maakte.

Een man lijdt schipbreuk. Hij kan zich aan een plank vasthouden

en golven brengen hem naar een eiland.

Hij vertrouwt zijn ogen niet, zo mooi is het eiland.

Als een half koninkrijk, overhandigd.

Moet alleen dat voor waar houden

wat noodzakelijk is.

Uit: Nachoem Wijnberg, Geschenken (uitg. Contact, 1996)

Een hermetische dichter is Nachoem Wijnberg (1961) wel genoemd. De hoogleraar industriële economie en organisatie, die ook de romans `Landschapsseks' en `De joden' publiceerde, schrijft veel poëzie over het schrijven van poëzie en verschuilt zich bovendien vaak achter de maskers van anderen. Zo gaan in zijn recentste, achtste bundel `Eerst dit dan dat' enkele middeleeuwse Chinese dichters met elkaar in discussie. Meer informatie op www.kb.nl/dichters