Ook op Curaçao ligt de waarheid in het midden

Paul Andersson-Toussaint schildert in de jongste editie van Magazine M (6 november) het Antilliaanse eiland Curaçao af als een gemeenschap waar iedereen discrimineert en een hekel heeft aan Europese Nederlanders en waar bezoekende Nederlandse autoriteiten uitsluitend aan geldverspillende snoepreisjes doen.

Zich verschuilend achter niet geverifieerde, aan zijn gesprekspartners toegeschreven beweringen, construeert hij een onsmakelijke karikatuur van het eiland en schroomt hij er niet voor om relativerende kanttekeningen van zijn eigen bronnen in de wind te slaan.

Het artikel bevat feitelijke onjuistheden, zoals over de vermeende onmogelijkheid om er een hypotheek te verkrijgen, over de 18procent rente voor autofinanciering die in werkelijkheid beduidend minder dan 10 procent bedraagt of over de verkeerde aanduiding van Suzy Römer als de collega-premier van Ruud Lubbers op een moment dat zij nog lang geen premier was.

Dat er op Curaçao mensen zijn die discrimineren en politici die zich aan demagogie schuldig maken zal wel waar zijn, zoals dat ook in Nederland, Oostenrijk of in Zuid-Afrika het geval is.

Maar dat iedereen discrimineert, zoals M de lezer misleidend voorhoudt op de voorpagina van het novembernummer, is kletspraat. Eenvoudige raadpleging van onafhankelijke bronnen zal uitmaken dat ook op Curaçao de waarheid ergens in het midden ligt. Wie het ware van Curaçao of de andere Antilliaanse eilanden wil kennen, gaat er zelf een keer heen en zal merken hoeveel Europese Nederlanders er jaarlijks weer terugkeren of blijven wonen (met een lokaal verkregen hypotheek) zonder terug te willen naar Nederland.