Khaled krijgt iedereen aan het dansen

Een perfecte show met een goed geluid en een vrolijk Marokkaans accent. De echte opening van het vernieuwde Carré, gisteravond door troubadour Khaled, was een feestelijk gebeuren. De Algerijnse Parijzenaar, die tegenwoordig in Luxemburg woont, naar eigen zeggen ,,voor zijn gezondheid'', was goed bij stem en toonde bijna twee uur lang een bewonderenswaardige inzet. Vooral in enkele langzame intro's bereikte zijn zang, luid, ruig en overtuigend, een preacher-achtige kwaliteit.

Dat zijn boodschap in Carré enthousiast werd ontvangen was in niet geringe mate te danken aan een flink contingent jonge Marokkaanse Nederlanders dat, fris gewassen en scherp gekleed, vastbesloten leek er een feest van te maken. Een feest waarvan ook afwezigen konden genieten via de overal zichtbare mobieltjes met foto-functie. De aanstekers van vroeger zijn inmiddels net zo passé als de tijd dat er bij een concert met veel `Marokkaanse aanhang' metaaldetectoren werden ingezet, het glaswerk werd verstopt en de bierpompen werden stilgezet.

Ondanks het `Marokkaanse' enthousiasme vanaf het begin, duurde het een uur voor ook het `Hollandse' publiek besloot het zitten op te geven en te gaan dansen op de beschikbare ruimte. Weliswaar iets meer dan voor de verbouwing, maar toch nog minder dan een vierkante meter. Misschien had de trage Hollandse reactie iets te maken met het wat gladde negenmans-orkest. De arrangementen zaten als `geramd', maar hadden soms ook iets machinaals. De trombonist en de twee gitaristen konden duidelijk meer dan ze deden, maar kregen niet meer dan acht schamele solo-maten. In popmuziek is de vocalist de koning, de instrumentalisten zijn slechts voetvolk. Dat Khaleds live-orkest beter klinkt dan zijn plak-en-knip begeleidingen op zijn recente cd Ya-Rayi geeft hem blijkbaar niet meer vertrouwen. Pas bij Didi, zijn hit uit 1992, en het luidkeels meegezongen Franstalige Aicha is de verbroedering compleet. Waar het publiek ook zijn roots heeft liggen, van Koedijk tot het Rifgebergte, iedereeen in de zaal beweegt en straalt.

Op grond van het concert van Khaled van gisteren durf je er gif op in te nemen: over de Marokkaans-Nederlandse jeugd van nu doen we binnen 25 jaar net zo lacherig-nostalgisch als over de Italiaanse gastarbeiders uit de jaren zestig. Die verschrikkelijk hitsige jongens die de Twentse maagden van destijds probeerden te kapen van die geweldig romantische tukkers. Het lachen om de multiculturele samenleving werd gisteren trouwens ook bevorderd doordat de held van de avond voor hij in de coulissen verdween iedereen een ,,Happy Christmas'' wenste. Had nou niemand Khaled kunnen vertellen dat ook de Nederlandse Mohammeds, Ali's en Fatima's eerst nog doen aan Sinterklaas, een man met een gigantisch muzikaal repertoire?

Concert: Khaled. Gehoord: 17/11 Carré.