Dizzee Rascal is ijverige woordacrobaat

Grime is een hip muziekgenre dat zo obscuur en underground is, dat zelfs de beoefenaars niet weten waaraan het moet voldoen. Het heeft iets van hiphop want het is funky en er wordt in gerapt. De beats zijn kaler en de gesamplede geluiden komen niet van oude platen, maar van computerspelletjes of direct van de straat: claxons, voorbijrazende auto's, flarden van conversaties. Het nerveuze tempo heeft iets van UK Garage, ook al zo'n stroming waarvan niemand een duidelijke definitie kon geven.

Voornaamste grime-ster is Dizzee Rascal, een pas 19-jarige Londenaar die met zijn debuutalbum Boy In Da Corner vorig jaar meteen de prestigieuze Mercury Prize voor artistieke verdienste in de wacht sleepte. Dizzee Rascal (echte naam Dylan Mills) verdiende al op zeer jonge leeftijd zijn sporen bij Londense piratenradiostations, waar hij in nachtelijke uren zijn razendsnelle stijl van rappen op zelfgemaakte, stuiterende beats ontwikkelde. Het concept van melodieuze popsongs was hem onbekend toen hij zelf zijn eerste white label-platen liet persen; muziek betekende voor hem een herhaald ritmisch patroon waarbij hij zijn berichten over het leven op straat spontaan met anderen kon delen.

In zijn jeugdige perspectief en zijn perfecte ritmegevoel is hij verwant aan Mike Skinner van The Streets, die iets meer in relaxte hiphop-patronen vervalt. Dizzee Rascals muziek is uiterst oorspronkelijk en er is geen houden aan, want eerder dit jaar liet hij zijn tweede en minstens zo sterke album Showtime verschijnen. Op het Lowlandsfestival maakte hij afgelopen zomer grote indruk en kreeg hij de enorme circustent in beweging, waar Skinner er op dezelfde plek wegens verregaande dronkenschap een potje van maakte.

Dizzee Rascal is een hardwerkende en virtuoze woordacrobaat, die ook in een intieme zaal weet hoe je een feestje moet bouwen. De dansvloer van De Melkweg leefde volop mee met zijn aan de lopende band opgeratelde teksten, waarbij hij niet meer dan een kaal bassende beat van zijn deejay en wat vocale hulp van de schorre hulprapper nodig had. Een paar keer kwamen er voorgekookte melodieën langs, met name in I luv U en Get by met ingeblikte meisjeszang. Voor de rest had het optreden de spontaniteit van een live-radioprogramma, zonder aandacht voor visueel spektakel.

Muzikale variatie kwam er pas bij Jus a rascal dat voorzien was van een uitgesproken reggae-baslijn. De fans wisten waar het om ging en brulden uitbundig mee, toen Dizzee ze bij zijn bekendste nummer Stand up tall de microfoon voorhield. Bij een gewoon popconcert zou het een zwaktebod zijn, als een artiest zijn grootste hit voor de toegift had bewaard. Voor Dizzee Rascal was het een logische stap om aan het eind zijn fans het woord te geven. Sterallures heeft hij niet; wel heel veel fris talent.

Concert: Dizzee Rascal. Gehoord: 17/11 Melkweg, Amsterdam.