Alison Krauss

Drie jaar na New Favorite blijkt op deze nieuwe plaat van Krauss en haar groep Union Station alles bij het oude te zijn gebleven. Haar stem klinkt onverminderd zuiver en warm, met de quasi intimiteit van een meisje met wie je mag dansen, maar die over je schouder afwezig in de verte naar een droef geheim staart. Jerry Douglas bespeelt zijn dobro weer als een god, en wordt geëvenaard door Ron Block (gitaar en banjo), Barry Bales (bas), en Dan Tyminski (mandoline en gitaar) die de ruimte kreeg om ook drie liedjes te zingen. Het repertoire is een mix van nieuw (waaronder Wouldn't Be So Bad van Gillian Welch en David Rawlings) en oud (Pastures Of Plenty van Woody Guthrie; Rain Please Go Away van Del McCoury). Eens te meer bewijst de muziek hoe Krauss c.s. bluegrass naar concertzaalniveau hebben getild. De vraag dringt zich op of de groep niet op zoek moet naar nieuwe avonturen. Deze plaat is inwisselbaar met de vorige, en een talentvol gezelschap verdient beter.

Kraus and Union Station: Lonely Runs Both Ways. Rounder RRCD 525