Lolita én femme fatale

Een wekelijkse greep uit de kiosk. Vandaag `La vie en rose', een nieuw blad voor wulpse, excentrieke, verliefde, gretige, gulle, kunstzinnige en eigenwijze vrouwen.

We gaan een blad als een boudoir maken, moeten ze na het succes van Linda bij uitgeverij Mood for Magazines hebben gedacht. Een blad als een papieren kostuumfilm. Vrouwen in gewaden uit vroeger eeuwen poserend in romantische decors. De zijden, satijnen en kanten kleding is schaars of juist uitbundig, de blikken in de camera zijn verveeld of verleidelijk.

,,Tussen luxe en decadentie'', riep de uitgever die verwees naar The Romantic Agony van Praz en Ludwig van Visconti. ,,Nee, meer tussen Piaf en Alma Tadema'', vond de hoofdredacteur; ,,tussen frivool en wuft, lolita en femme fatale. Veel pruilende vrouwen in niemendalletjes temidden van een bloemenzee.'' ,,Ok, ergens tussen Baudelaire en Les Liaisons Dangereuses dan'', gaf de uitgever toe. En zo werd La Vie en Rose geboren.

Het nieuwe blad moest zich ook onderscheiden in de verrassende keuze van interviewers, bedacht de uitgever. ,,Joost Zwagerman laten we bijvoorbeeld ondervragen door Sylvia Kristel'', zei hij enthousiast, ,,en Hans Dorrestijn door Paula van der Oest.'' ,,Nee'', riep weer de eigenzinnige hoofdredacteur, ,,omgekeerd is nog veel indringender.'' En aldus geschiedde: Joost zou Sylvia ondervragen en Hans Paula.

Voor de overige interviews viel de keuze op `de impertinente vraag'. Het genre, werd vastgesteld, had via de schandaalpers het opinieweekblad bereikt en was nu rijp voor het moderne vrouwenblad. ,,Het gaat zo'', legde de hoofdredacteur uit: ,,Bedenk thuis een aantal vragen die u een ander nooit rechtstreeks durfde te stellen: `Hebt u wel eens gestolen?' of `Bent u tevreden over uw seksleven?' Print ze uit, lees ze op en kijk Jack Wouterse of Jules Deelder aan alsof u óók maar bent gestuurd. Het resultaat is een openhartige conversatie met mededelingen als `Ik ben een makkelijke huiler' van Wouterse of `Ik zie niets met angst tegemoet' van Deelder.''

Als in elke blad in dit segment kwam er natuurlijk een katern vol theater- en filmpremières, openingen en nieuwe boeken in te staan. Een jonge redacteur stelde als titel `De omgekeerde postzak' voor, waar flink om werd gelachen. Het werd `The Book'. ,,Schrijvers, ik bedoel échte schrijvers, vijzelen het prestige van onze kwaliteitsglossy natuurlijk flink op'', meende de uitgever. Waarop besloten werd tot de aankoop van voorpublicaties van Renate Dorrestein en Herman Brusselmans.

,,Dit blad moet een reactie zijn op de `reality' van nu'', vermeldt een folder bij La Vie en Rose, ,,op de kale vluchtigheid van alledag.'' Het blad beoogt de werkelijkheid te `versieren' en `bepoederen'. De doelgroep is, aldus de folder, sensueel, zelfverzekerd, ontwikkeld, wulps, excentriek, verliefd, gretig, gul, kunstzinnig, eigenwijs en vrouw. Hoeveel vrouwen voldoen aan ten minste vijf van deze criteria? En: is deze vlucht uit de boze buitenwereld naar het retro-fin-de-siècle-boudoir vol satijn en kaviaar wat de sensuele, zelfverzekerde etc. vrouw werkelijk wil? Gaan we, kortom, als Joris-Karl Huysmans weer een met edelstenen versierde schildpad houden?

La vie en rose, verschijnt vier keer per jaar, €7,95