Wolf Eyes

Wie muziek definieert als schoonheid die in noten is gestold, zal vol schrik en walging voorbijgaan aan Wolf Eyes. Dit Amerikaanse trio propageert `noise' in de zuiverste vorm: een afschrikwekkende geluidenorgie waarin geweld, verderf, horror en pure pijn doorklinken. Dat laatste gebeurt soms zelfs letterlijk, als de schelle pieptonen aan het begin van het titelnummer van Burned Mind het gehoor teisteren.

Toch zit er een aantrekkelijke cadans in deze woeste klanken, waarvan de herkomst – gitaren, elektronica, geluidsbanden, stem, blaasinstrumenten – volkomen ondergeschikt is gemaakt aan hun effect. In al hun afschrikwekkende, onverstaanbare vervorming lijkt het erop dat de vocalen van oprichter Nathan Young wel degelijk iets te zeggen hebben, iets over het verval van de maatschappij, de manipulatie van klank en de verzengende kracht van dit soort `noise'.

Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire, Black Flag, Swans en Sonic Youth klinken door in dit gemene klankenritueel. Dat zijn allemaal bands met de wortels in de jaren tachtig, een decennium dat, qua popmuziek, doorgaans een veel kunstmatiger en wateriger imago heeft. Wolf Eyes trekt hun lessen op een indrukwekkende manier door. Dan blijkt er toch een gruwelijk soort schoonheid te schuilen in deze meesterlijke takkeherrie.

Wolf Eyes: Burned Mind (Sub Pop, distr. Konkurrent)