Taxi!

Onze correspondent in Londen vond met vallen en opstaan zijn weg in de Engelse taal en omgangsvormen. Een korte handleiding.

De hersens van Londense taxichauffeurs zijn groter dan van gewone Britten. Echt waar. In een deel van de hippocampus moeten die 25.000 straatnamen en 400 routes in een straal van zes mijl rond Charing Cross zitten, die ze moesten leren om hun groene penning te krijgen. The Knowledge, zoals het moordende examen heet, betekent een jaar of drie oefenen. En dan nog valt tweederde van de kandidaten af. Dagelijks kun je bij het oversteken worden geschept door leerling-cabbies op een scooter in een geel veiligheidsvest, verdiept in hun London A to Z-plattegrond op het stuur. Vloek niet, neem je hoed af voor zo'n doorzetter.

De vergroting van de hippocampus gaat vermoedelijk wel ten koste van het deel van hun brein waar sociale remmingen zitten. Dat besef je als je het passagierscompartiment binnenstapt en de man op de bok van achter zijn plexiglazen afscheiding ongevraagd roept: ,,Als u het mij vraagt, guv'nor, over them Pakistanen, die kunnen prima curry maken enzo. Maar nu we het recept hebben kunnen ze weer opkrassen. Innit?''

Je betaalt voor een dienst – van A(ldwych) naar B(ayswater) gebracht worden – maar intussen ben je zo toch een beetje gegijzeld. Als je tenminste de luidspreker niet uitzet. Of het raampje naar de chauffeur sluit – wat je als passagier niet kunt doen, omdat het onbeleefd is.

Zo heb ik jarenlang moeten luisteren naar broodje-aapverhalen over rituele moorden, over Tony Blair die een verhouding heeft met Peter Mandelson, of over het kinderboek waar de chauffeur aan werkt en dat J.K. bloody Rowling zal doen verbleken. En – nadat ze gevraagd hebben waar je zelf vandaan komt – over Dennis Bergkamp, die ze uitgerekend vorige week nog op de achterbank hadden. ,,Nice bloke, gaf een goeie tip.''

Soms is er bijna niets van te verstaan, omdat de chauffeur oud-Noors lijkt te spreken. Dan hoef je alleen op het juiste moment Sure of Really? te zeggen en voor je het weet ben je op je bestemming. Thanks. Have a nice evening. And you, mate.

Toch blijft de black cab (van het Franse cabriolet-koetsje) een van de prettigste, zij het duurste, manieren om Londen te doorkruisen. Dat heeft zeker met het comfort te maken van de enige taxi ter wereld die speciaal voor dat doel is ontworpen. Het nieuwste model, de voluptueuze TX1, en de oudere Fairway winnen het daarin overigens riant van de Metrocab, een beetje zielig koekblik, die ik liever niet laat stoppen. Instappen, neerploffen, de leeslamp aanknippen en je afvragen of je je voeten op een van de klapstoeltjes tegen het tussenschot mag leggen; het verveelt nooit.

Het is ook het idee dat je niet zomaar in een taxi zit, maar een motorkoets hebt gehuurd (For hire, staat nog steeds op de gele lamp), een rijdend kamertje, dat zelfs een knus kamertje blijft als je er met meer personen in zit. Het is die onmogelijk korte draaicirkel (28 voet), de ruimte boven je hoofd omdat je er wettelijk in moet kunnen zitten zonder je hoed af te zetten, en de wetenschap dat de loze ruimte naast de chauffeur ooit bedoeld was voor een baal hooi voor het paard. Het is zelfs alleen het geluid van een taxi voor de deur: de onmiskenbare diesel-pruttel, remmen, stoppen en het geluid van een dichtslaande deur. Taxi=thuiskomen.

Over twee weken: engelen