Speculaties over opvolging Greenspan

Er wordt volop gespeculeerd over de vraag of John Snow zal aanblijven als minster van Financiën van de Verenigde Staten. Maar de voornaamste economische vacature waarin een herkozen president Bush tijdens zijn tweede termijn zal moeten voorzien is de opvolging van Alan Greenspan als voorzitter van de Federal Reserve (Fed), het federale stelsel van Amerikaanse centrale banken. Dat probleem roept herinneringen op aan 1928. Of Snow nu vertrekt of niet, het ministerie van Financiën coördineert niet langer het economisch beleid. De grote begrotingstekorten zijn veroorzaakt door het Witte Huis en de spilzucht van Bush zal waarschijnlijk niet veranderen, wie ook minster van Financiën is.

Daarnaast is de lage rentestand een geesteskind van Greenspan. Maar zijn tijd bij de Fed zit er bijna op. Hij moet in januari 2006 met pensioen, na meer dan 17 jaar aan het roer te hebben gestaan. Omdat het Congres zijn goedkeuring moet hechten aan een nieuwe voorzitter, is de geruchtenmachine over de kandidatuur al op gang gekomen.

Het grootste deel van Wall Street wil iemand als Greenspan – een man die zich meer bekommert om de economische groei dan om de overheidsschuld, en een man die hoge beurskoersen beschouwt als een teken van kracht, niet als een aanwijzing dat de koersen uit de hand zijn gelopen. Maar er is geen garantie dat het ook zo iemand wordt. Eén van de huidige favorieten, Martin Feldstein, maakt zich naar verluidt meer zorgen over de tekorten dan over de groei.

Dit alles doet sterk denken aan de laatste jaren van Benjamin Strong, voorzitter van de New York Federal Reserve tussen 1914 en 1928. Hij was de Alan Greenspan van zijn tijd, zowel qua duurzaamheid als qua macht. Hij gaf leiding aan de opbouw van de staatsschuld als reactie op de deflationaire invloed van de gouden standaard. Benjamin Strong steunde in 1927 eveneens de wankele aandelenmarkt door de rente te verlagen.

Tot 1929 werkte dat beleid perfect. Maar de door de Fed aangemoedigde excessen van de jaren twintig droegen er waarschijnlijk toe bij dat de daaropvolgende depressie zo hevig was.

Greenspan was medeverantwoordelijk voor een uitbreiding van de staatschuld op nog veel grotere en internationalere schaal dan in de tijd van Strong.

Wie hem opvolgt zal te maken krijgen met die erfenis. De verwachtingen zullen hooggespannen zijn.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.