Cadance is goede broedplaats voor moderne dans

De Zuid-Afrikaanse danseres draagt over haar halfnaakte lijf een tutu van gevlochten prikkeldraad. Het verbeeldt de misère in de townships, ook na afschaffing van de apartheid. Double U is een politiek geëngageerde voorstelling die Feri de Geus maakte met dansers van het Phenduka Dance Theatre en mimers van het Poor Theatre uit Durban. Een duo act geeft aan hoe de ommezwaai de mensen verdeelde: terug naar de Zulu roots of in de pas met de blanken. Double U werd niet meer dan sympathiek vormingstheater en werd vooral gebruikt als aanjager van een discussie over dit onderwerp onder scholieren.

Diepgaander van materie was Shadow, waarvoor Ederson Rodriguez Xavier zich liet leiden door schaduwwerking en door het duistere deel in onze geest, ons onderbewustzijn. Zijn duet (met Christophe Dozzi) opent mooi met een liggend uitgevoerde frase waarbij de twee dansers naast en om elkaar in een wijde kring cirkelen. De meditatieve rust maakt plaats voor een fysiek aangezet duet dat beurtelings agressie, tederheid en vriendschappelijkheid uitstraalt.

Lichtvoetig, geestig en visueel knap was As it fades van David Middeldorp, een mix van dans met animatie en film. Hij laat bewegende figuurtjes lopen van het filmdoek naar real life, tovert naïef getekende landschappen om in gefilmde zeegezichten waarvan het water doorgolft onder de voeten van de dansers. Zoveel vondsten in een stuk is misschien wat veel, maar hopelijk is het duet met de echoënde schaduwen opmaat tot een volgend werk.

Op een artistiek heilloos pad begeeft Bruno Listopad zich daarentegen. In Cauda Pavonis laat hij butoh – naoorlogs Japanse modern bewegingstheater – en twee van haar inspiratiebronnen, Artaud en Jung, een hartig woordje meespreken. De zeven dansers lijken zo weggelopen uit de psychiatrische inrichting: schreeuwen, stuiptrekken, ontremd en getraumatiseerd zijn – je kunt het zo gek niet verzinnen of je ziet het – zijn zonder verloop, richting, lijn of doel, als losse flodders op het podium gekwakt. Listopad komt tevens gevaarlijk dicht in de buurt bij ideeën en speeltrant van de Amerikaanse Meg Stuart zonder de kracht als regisseur met haar te delen.

Subtieler was André Gingras' Zeropoint. Samen met de Canadese Angélique Willkie maakte hij dit stuk over de werking van ons geheugen en wat er gebeurt als dat defect is. De spelers stamelen en wauwelen en lijken motorisch van zichzelf vervreemd. Dat levert een fraai kaal en gestript landschap van de menselijke geest op, maar eindigt onbevredigend raar en abrupt – alsof het stuk onaf is.

De twaalfde editie van dit tweejaarlijkse Haagse festival moderne dans – dat zaterdag werd afgerond – was enerverend. Avond aan avond waren de zaaltjes bomvol met sterk bij de voorstellingen betrokken publiek – veel makers en dansers – met Korzo Theater als bruisend centrum. Met negen eigen opdrachten en (co)producties bundelt Cadance daarbij andermans initiatieven, onder meer van Danswerkplaats Amsterdam, Grand Theatre Groningen en drie internationale (co)producties.

Cadance leider Leo Spreksel heeft het festival landelijk betekenis gegeven als presentatieplek en graadmeter voor de hedendaagse kleinschalige moderne dans. Deze aflevering geeft een gematigd optimistisch beeld, waarbij opvalt hoezeer ex NDT'ers (Korzo's `NDT 4') zoals Newcomb en Ossola met hun expertise de moderne dans verrijken, maar ook Gallagher, al jaren een werkplaatskampioen, ineens komt bovendrijven.

Cadance: Double U (De Geus), More day more night (Reig Torres), Shadow (Rodrigues Xavier), As it fades (Middendorp), Cauda Pavonis (Listopad), Zeropoint (Gingras, Willkie). Gezien: 8, 10 en 11/11. Korzo en Theater a/h Spui, Den Haag. Enkele producties gaan op tournee. Inl. via www.korzo.nl