Surinaamse klap

Bij het zien van een Surinaamse moeder die haar kind een klap geeft, biecht Marita Mathijsen ons op dat zij haar kind ook wel eens heeft geslagen (W&O, 23 okt). Zij verdedigt zich door uitgebreid het onuitstaanbare gedrag van haar dochter, dat haar tot de klap dreef, uit de doeken te doen en meldt ook nog dat ze dat gedrag later nooit meer vertoond heeft. Ja, zo simpel, effectief en duurzaam kan een klap op het juiste moment zijn om normen en waarden bij te brengen. Klappen uitdelen is tegenwoordig in Nederland not done, en binnenkort misschien zelfs strafbaar. Meer dan een modieuze trend in de opvoeding in een aantal Noord-Europese landen zie ik daar niet in, bij pakweg 90 procent van de mensheid is het nog steeds well done (inclusief Surinamers en andere allochtonen, ongeacht hun slavernij-verleden). Wel vraag ik me af wat pedagogen, psychologen en antropologen denken van het naïeve gepsychologiseer van Mathijsen, waarom dat slavenverleden erbij halen om een moederlijke pets te verklaren?