Ridderspanning

In de aanloop naar sinterklaas speelt redacteur Hendrik Spiering nieuwe bordspelletjes. Vandaag Leeuwenhart: onbekommerde Ivanhoe-spanning.

Het leek zo simpel, maar iedere keer dat we Leeuwenhart speelden, werd de complexiteit groter. En de spanning intenser. Wat een adembenemend spel!

Terwijl je toch alleen maar in een soort parklandschap rond kasteeltjes van jouw kleur een gebiedje moet afperken. En ridders plaatsen. En je verdedigen tegen de buren. En gebied van de buurman veroveren. En zorgen dat je voldoende mijnen in je gebied hebt, anders heb je geen geld. En niet klemraken in een hoekje van het bord. En de juiste kaarten trekken. En genoeg gebied veroveren om punten voor de eindoverwinning te behalen.

Een deel van het bezoek vond Leeuwenhart daarom zelfs ,,leuker dan Kolonisten van Catan''. Zó spannend. En het spel ziet er ook nog mooi uit, waarbij het `verhaaltje' van de ridders die een plaats in de wereld moeten veroveren goed aansluit bij de spelbeleving. Door de grote hagen op het speelbord (dat uit negen losse tegels bestaat en er – net als Catan – telkens anders uitziet) doet het spel me altijd denken aan Normandië. En Ivanhoe. En gek genoeg wordt Leeuwenhart daardoor ook een vrolijk spelletje. Een onbekommerd ridderverhaal.

Balans is alles. Wie mikt op een te groot gebied, kan het niet goed afgrenzen en wint geen punten. Maar wie te voorzichtig is en klein blijft, raakt al gauw opgesloten in zijn eigen tuintje, zonder plek om genoeg ridders neer te zetten om zich te verdedigen. Moeilijke beslissingen.

Net als in Catan wordt deze complexiteit gecompenseerd door de belangrijke rol van het toeval. Als het niet goed gaat, is het niet altijd je eigen schuld, en dat is prettig. Leeuwenhart is bedacht door Klaus Teuber, die ook bedenker is van Catan.

Net als in Catan is in Leeuwenhart veel eigen strategie mogelijk. Waar bouw je je kasteel, wie val je aan, enzovoorts. Maar zoals in Catan de dobbelsteen reputaties kan maken en breken ben je Leeuwenhart in je handelen voortdurend afhankelijk van de `machtkaarten', waarvan je er maar drie in je handen hebt en die je telkens van een gedekte stapel aanvult.

De machtkaarten zijn er in verschillende soorten: om grenzen te plaatsen, om gebied uit te breiden. Maar ook een om een niet-aanvalsverdrag met een buurlandje af te dwingen – altijd handig in een harde strijd. En alles kost geld. Maar het aardige is dan weer dat je je kaarten óók mag verkopen aan de bank, zodat je met de `verkeerde' kaarten toch weer een beetje strategisch kunt handelen.

Fijn is ook dat er een onverwachte winnaar uit de bus kan komen. Echt hopeloos hoeft de toestand nooit te worden. Zo sloeg bij ons een keer op het laatst ineens `geel' toe. Zij kon profiteren van de strijd tussen de andere drie en veroverde het laatste stukje land. Dat bleek net genoeg op te leveren voor de overwinning. Waarna een fel debat ontstond of je nu juist met een los kasteel in het centrum moest beginnen of toch beter vanuit een hoekje kon oprukken. Het grote gebaar of gaan voor de kleine winstjes?

Aantal spelers: 2-4, vanaf 12 jaar, ca. 60 minuten

Eminent geschikt voor: liefhebbers van Catan en sir Walter Scott

Leeuwenhart (999Games), ca. €40