Destiny's Child:

Hoeveel betekenis mag je aan zo'n cd-titel toekennen? Destiny Fulfilled (lotsbestemming vervuld) heeft alle kenmerken van een eindstation. Feit is dat Beyoncé Knowles, Kelly Rowland en Michelle Williams sinds het voorlaatste album Survivor (2001) al hun energie staken in soloprojecten, het kerst-tussendoortje `8 Days of Christmas' niet meegerekend.

Vooral Beyoncé deed het goed, met vijf Grammy Awards en vier miljoen verkochte exemplaren van haar solodebuut Dangerously In Love. Michelle wierp zich op gospel en Kelly scoorde met `Dilemma', haar duet met rapper Nelly. Wellicht uit tijdgebrek besloten de r&b-diva's dat de opname van het zesde groepsalbum niet meer dan drie weken in beslag mocht nemen. In dienst van de spontaniteit, zo willen ze ons laten geloven, maar daar valt op Destiny Fulfilled bedroevend weinig van te merken. `Lose my breath' is een opgewonden sportschoolstamper met kermissamples van oudgediende producer Rich Harrison, een van de vele leveranciers van computergestuurde r&b-sjablonen die de `spontaniteit' moeten waarborgen. Het is meteen het energiekste moment van een album dat wordt gekenmerkt door een overdaad aan slome ballads en een algemene sfeer van temerigheid. Het onweerstaanbare trio openers van Survivor ('Independent women part 1', `Survivor' en `Bootylicious') had bij elkaar al meer pit dan deze hele cd bij elkaar. Bovendien doen de dames hun hardverworven reputatie als sterke vrouwen in de machoscene van de r&b geweld aan met het slaafde sentiment van `Cater 2U', waarin manlief het als vanouds voor het zeggen heeft. `Soldier' doet smachtende plattelandsmeisjes dromen van teruggekeerde soldaten in wier sterke armen ze bescherming zoeken. Ondanks de solo-aspiraties die Destiny's Child dreigen te overschaduwen, wordt er bij vlagen fantastisch samengezongen, vooral in die nummers waar Beyoncé het voortouw neemt en de anderen à la Diana Ross & The Supremes het nederige achtergrondkoortje vormen. Michelle vliegt een paar keer gierend uit de bocht in haar hoge gospel-uithalen, met name in het akelig valse `Girl' en de irritante vocale acrobatiek van `Free'. Ondanks alle verwijzingen naar romantiek en emotie, zitten hun harten er niet in. Naarmate ze op hun foto's meer op elkaar gaan lijken, groeien ze als groep uit elkaar.

Destiny Fulfilled:

(Columbia):**