Daling dollarkoers gaat Europeanen te snel

De snelle koersdaling van de dollar ten opzichte van de euro maakt Europese politici en bankiers nerveus. Zij willen hun best doen om de afkalving te vertragen, maar een nog zwakkere dollar is vrijwel onontkoombaar. Domenico Siniscalco, de Italiaanse minister van Financiën, zou woensdag gezegd hebben dat een gecoördineerde interventie op de valutamarkt overwogen werd. Later krabbelde hij terug en zei hij dat hij het slechts had gehad over de futiliteit van unilaterale stappen. Toch brandt er waarschijnlijk ergens een vuurtje achter deze rook. Jean-Claude Trichet, de president van de Europese Centrale Bank, had de val van de dollar een paar dagen eerder immers `meedogenloos' genoemd. De koers daalde van 1,18 dollar voor een euro in mei naar krap 1,30 dollar nu, hoewel dat niet veel lager is dan het niveau dat begin 2004 werd bereikt.

De regeringen en bankiers zullen vermoedelijk iets willen doen. Meer stoere taal lijkt zeker en de verkoop van euro's door een aantal centrale banken is waarschijnlijk. De combinatie zou genoeg kunnen zijn om tijdelijk twijfel te zaaien onder de valutahandelaren, die slaven zijn van de waan van de dag. Behulpzamer, althans voor de euro, zou de onttakeling van het Aziatische dollarblok zijn. Maar helaas blijven Japan en China vasthouden aan de nauwe band tussen hun munt en de dollar. China lijkt zich op te maken voor een revaluatie, maar waarschijnlijk zal die van geringe omvang zijn.

De val van de dollar kan een paar maanden worden opgehouden, maar de fundamentele problemen blijven bestaan. Het grote tekort op de handelsbalans - dat nog steeds bijna 6 procent van het bbp bedraagt - betekent dat de wereld wordt overspoeld met dollars. Een lage rente in de VS - die nog steeds niet hoger is dan de inflatie, ondanks de stijging naar 2 procent deze week - betekent dat Amerikaanse staatsobligaties onaantrekkelijk zijn. Er zijn slechts drie oplossingen voor deze onevenwichtigheid: een veel lagere dollarstand, een veel zwakkere Amerikaanse economie en een veel hogere rente in de VS. Geen van deze oplossingen is prettig. Geen wonder dat de Europese bankiers en politici de krachten van de economische realiteit willen vertragen.