Eminem

Vandaag verschijnt de nieuwe, vijfde cd van Eminem, Encore. Encore is de opvolger van het succesvolle The Eminem Show uit 2002. De vraag is of Eminem er voor de vijfde keer in slaagt zichzelf artistiek en commercieel te overtreffen. En of hij net zo veel gekrakeel kan opwekken. De vraag is ook of hij het nog wel zo nodig vindt.

Eminem is de afgelopen tijd opvallend weinig in het nieuws geweest. Hij `ontdekte' 50 Cent en gaf hem een platencontract, wat een slimme zet bleek. Dit jaar werd er een hetze tegen hem ontketend door hiphop-tijdschrift The Source, dat een tape in handen had gekregen met een rap van Eminem toen hij achttien was. Hij gaf erin af op zwarte vrouwen (`black bitches'). Volgens Eminem was hij toen net verlaten door een zwart vriendinnetje en schreef hij de rap uit frustratie. Van een serieuze backlash onder zijn zwarte aanhang kwam het niet.

Eminem zou Eminem niet zijn als hij voor zijn nieuwe cd geen schelddicht over de affaire schreef (Yellow Brick Road), maar op het geheel van 23 nummers zijn de aanstootgevende liedjes in de minderheid. Het is ook een kwestie van gewenning. Je kijkt nu niet meer op van een uitval naar ex-vrouw Kim, moeder Debbie of weggelopen vader Mathers.

Er staat op Encore maar één nummer dat zowel muzikaal als inhoudelijk de boel werkelijk opschudt. Mosh, dat een week voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen `uitlekte' via internet, is een voor Eminem, nee voor het hele Amerikaanse hiphopgilde ongekend duistere track. De manier waarop hier het `Rijk van het Kwaad' (Amerika onder Bush) wordt verbeeld is angstaanjagender dan welk anti-Bushpamflet dan ook. De spookachtige piano-sample, het langzame marsritme, de donderslagen en het koor van ondoden vormen samen de omlijsting van Eminems oproep: ,,Come along, follow me as I lead through the darkness'', en: ,,No more blood for oil/ we got our own battles to fight on our own soil.''

Dit soort nummers hadden er meer mogen zijn. Afgezien van Mosh zijn de meest instrumentaties op Encore sober en ingehouden, zeker vergeleken bij de soms bizarre beats van The Eminem Show. Twee liedjes (Crazy In Love, Like Toy Soldiers) zijn opgebouwd rond herkenbare rocksamples, de andere kregen een spichtig ritme met een enkel melodisch accent. Dat is een nieuwe stap voor Eminem als producer, maar het effect is soms wat tam, en op andere liedjes te melig. Het lijkt alsof Eminem niet inzet op opwinding en het grote gebaar, maar op een sluipend soort verleiding. Soms werkt het, zoals in het met 50 Cent geschreven Encore en Never Enough. Maar al zijn de rhymes nog altijd spitsvondig en worden ze uitgespuwd met vuur, voor het rapgenie van zijn tijd is dit een tegenvallende score.

Eminem. Encore (Aftermath2498646717)