Zehetmair

Eenzaamheid is de normale conditie voor een soloviolist. De violist als virtuoos moet behalve een ster ook een kluizenaar zijn. Dat staat in het boekje van de nieuwe cd van violist Thomas Zehetmair (1960), die ongetwijfeld maandenlang heeft moeten zwoegen om de 6 Sonatas voor viool solo van de Belgische vioolvirtuoos Eugène Ysae (1858-1931) met zo'n hoge graad van instrumentale perfectie op te kunnen nemen. Maar weinig violisten branden hun vingers aan deze complexe stukken, die worden gezien als de 19de eeuwse voortzetting van de Sonates & Partitas van J.S. Bach. Tot de mooiste opnames van de laatste decennia behoren die van de Russisch-Amerikaanse violist Oscar Shumsky, die in 1982 op bejaarde leeftijd met zinderende Ysae-opnames zijn comeback maakte, en de gepolijste, nobele opname van Frank Peter Zimmermann uit de jaren negentig. Maxim Vengerov plaatste met heilig vuur een paar delen Bach (Oude Testament) tegenover Ysae (Nieuwe Testament), en de voormalige Heifetz-leerling Yuval Yaron maakte recent ook een fenomenale opname van alle zes Ysae-sonates.

Al die opnames zijn bevredigender dan die van de begenadigde violist Zehetmair, die het niet kan laten spijkers op laag water te zoeken. Hij is niet in staat de ijzersterke noten van Ysae voor zichzelf te laten spreken. Zehetmair wil altijd méér in zijn verlangen vooral toch maar ánders te spelen dan andere violisten. Dat leidt tot onnatuurlijke frases, overdreven rubati, neurotische accenten en andere wispelturigheden, die Ysae van binnenuit aanvreten, teneinde ze te transformeren tot modieuze kretologie.

Thomas Zehetmair. Eugène Ysae. Sonates pour violon solo. (ECM New Series 18354726872)