De koran is wel degelijk een bruter boek dan de bijbel

Wie zegt dat in de bijbel evenveel bloed vloeit als in de koran, verwijst altijd naar het Oude Testament. Maar voor het gros der gelovigen is het Nieuwe Testament het belangrijkste deel van de bijbel en daar is nauwelijks sprake van lijfelijk geweld, betoogt Bernard Hulsman.

In het nu al meer dan week durende debat over de moord op Theo van Gogh duikt herhaaldelijk de vraag op waar de verbazende agressie en terreur van de islamitische fundamentalisten toch vandaan komt. Er zijn dan altijd wel deelnemers aan het debat die wijzen op het bloederige, agressieve karakter van de koran. Vervolgens worden zij onveranderlijk tot de orde geroepen door een andere deelnemer die beweert dat in de bijbel evenveel bloed vloeit als in de koran. Ten slotte wordt de discussie over dit punt gesloten met de eerste deelnemer die nederig toegeeft dat ook in de bijbel, de grondslag van de christelijke, westerse beschaving, inderdaad erg veel moordzucht voorkomt.

Zo ging het dinsdagavond ook weer bij de talkshow van Barend en Van Dorp. Toen columnist Max Pam vertelde dat hij de laatste dagen in de koran had zitten lezen en was getroffen door de agressie die uit dit heilige boek spreekt, begon Jan Mulder onmiddellijk te loeien dat de bijbel wat dit betreft net zo erg was. Pam en de anderen aan tafel gaven Mulder onmiddellijk gelijk – discussie gesloten.

Toch is er een groot verschil tussen de bijbel en de koran. In de steeds weerkerende discussie over beide boeken verwijzen de bijbel-bashers altijd naar het Oude Testament. Hierin komt inderdaad met een zekere regelmaat een verschijnsel voor dat wij tegenwoordig genocide noemen. Maar als streng ongelovige met een katholieke opvoeding weet ik dat voor katholieken – en het rooms-katholicisme is ondanks de opmars van de islam nog altijd de grootste godsdienst in Nederland – niet het Oude Testament het belangrijkste deel van de bijbel is, maar het Nieuwe Testament en dan met name de vier evangeliën die het leven van Jezus beschrijven.

Natuurlijk komen ook in het Nieuwe Testament uitspraken voor die niet meer passen in de huidige Nederlandse maatschappij. Zoals die van de apostel Paulus die vindt dat vrouwen moeten zwijgen. Maar de vier evangeliën bevatten, tot de kruisiging van Jezus althans, opvallend weinig lijfelijk geweld in vergelijking met het Oude Testament. Het gewelddadigste dat Jezus zelf doet, is de tollenaars uit de tempel ranselen. Voor de rest predikt hij zachtheid, liefde en vergevingsgezindheid en handelt hij daar ook naar. Als hem wordt gevraagd wat je moet doen als je wordt geslagen, antwoordt hij dat je dan de andere wang moet toekeren. Toen hij getuige was van een dreigende steniging van een vrouw wegens overspel, riep hij de mannen met stenen toe: ,,Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.'' En stervend aan het kruis, vroeg hij God niet om wraak, maar om vergeving van de ongelovigen die hem dit hadden aangedaan. Kortom, de filosoof Friedrich Nietzsche had inderdaad alle reden om Jezus een slavenmentaliteit te verwijten en het christendom een verweekte godsdienst voor losers te noemen.

Hoe anders dan het vreedzame leven van Jezus is dat van Mohammed. Er zijn meer verhalen dan feiten bekend over Mohammed, maar in alle verhalen komt hetzelfde beeld naar voren: nadat Mohammed de `boodschapper van God' blijkt te zijn, wordt hij eerst belaagd door ongelovige tegenstanders, maar slaat hij vervolgens hard en genadeloos terug en sticht hij met veel geweld een islamitisch rijk. Jezus leeft geweldloos en sterft een pijnlijke dood, Mohammed gebruikt geweld en triomfeert – dit is toch echt een groot verschil tussen het voorbeeld voor christenen en het voorbeeld voor moslims.

Zo bestaat er ook een groot verschil tussen de evangeliën en de koran. Vreedzaamheid en vergevingsgezindheid overheersen in de evangeliën, maar de koran staat bol van scheldpartijen op joden en andere ongelovigen. In vele van de 114 hoofdstukken van de koran, zoals die op de internetsite www.members.ams.chello.nl is te lezen, krijgen ongelovigen de vreselijkste straffen toegewenst. Neem bijvoorbeeld hoofdstuk 4, getiteld `De vrouwen (an-Nisa)'. ,,Gewis, degenen die Onze tekenen verwerpen zullen Wij weldra het Vuur doen binnengaan. Wij zullen hen telkens, wanneer hun huiden zijn verbrand, andere huiden er voor in de plaats geven; opdat zij de straf ten volle zullen ondergaan'', aldus de regels in archaïsch Nederlands die volgen op enkele praktische wenken voor de behandeling van vrouwen (,,En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar.'') Hoofdstuk 47, over Mohammed zelf, begint weer onmiddellijk over ongelovige leugenaars die in tijden van oorlog in de nek moeten worden getroffen. Of neem hoofdstuk 52, getiteld `De berg (at-Toer)': binnen een paar regels gaat het weer over de ongelovigen die hun straf niet zullen ontlopen: ,,Dan wee op die Dag de loochenaars, die zich in ijdel gesprek vermaken, de Dag waarop zij in het Vuur der hel zullen worden geslingerd.''

Van dit soort passages wemelt het in de koran. Het is dan ook niet zozeer verbazend dat islamitische fundamentalisten als Mohammed B. met de koran in de hand aan het moorden zijn geslagen, maar dat de meeste moslims, die elke vrijdag in moskeeën stukken uit het heilige islamitische boek krijgen voorgelezen, nog met ongelovige Nederlanders praten.

Bernard Hulsman is redacteur van NRC Handelsblad.