`Wij streven naar te korte platen' (Gerectificeerd)

De vier leden van de groep Sons and Daughters komen uit Glascow, maar ze maken opwindende country & western. Hun helden zijn Bob Dylan en Johnny Cash. Dit weekend zijn ze te zien op het London Calling festival in Amsterdam.

De Britse groep Sons and Daughters vernoemde zich niet naar de gelijknamige roman van landgenoot D.H.Lawrence, maar naar een liedtekst van Bob Dylan. Die zong ooit in het opruiende The Times They Are A-Changin? ,,Come mothers and fathers/ Throughout the land/ And don't criticize/ What you can't understand/ Your sons and your daughters/ Are beyond your command'. Sons and Daughters zijn minder revolutionair dan Dylan, maar ze klinken oer-Amerikaans.

Zanger/gitarist Scott Paterson wordt net wakker in een hotel bij Boston als hij aan de telefoon komt. Over een paar dagen zal de groep in Amsterdam optreden op het tweedaagse London Calling-festival in Paradiso.

London Calling heeft ook dit keer een veelbelovend programma, met optredens van jonge groepen als Bloc Party, The Rakes, The Dears en 22-20's. Op maandag mag Sons and Daughters opnieuw in Amsterdam aantreden, als voorprogramma van het bevriende Franz Ferdinand. Beide groepen komen uit Glasgow. Daar besefte zangeres/pianiste Adele Bethel een paar jaar geleden dat ze ook een eigen band kon oprichten, in plaats van altijd als gastmuzikant bij Arab Strab te spelen.

Ze vond Paterson, bassiste Ailidh Lennon en drummer Dave Gow. Samen deelden ze een liefde voor Amerikaanse helden als Johnny Cash, Dylan en Leonard Cohen. ,,Toen ik begon, was ik erg onder de indruk van gitarist Luther Perkins, die vroeger met Johnny Cash speelde', zegt Paterson. ,,Zijn simpele country-stijl hoor je nu terug in mijn gitaarspel.' De muziek van Sons and Daughters heeft een zweem van country&western, maar dan als in een plattelandsbar in vrijdagavondroes: mannen en vrouwen flirten en dagen elkaar uit, als razenden plukkend aan hun mandoline en meppend op een eenzame snare-drum.

De manier van zingen, waarbij een tierende Adele Bethel en een sonore Scott Paterson elkaar afwisselen in felle melodieën, geeft een opwindend effect. Volgens Paterson bracht iedere muzikant een eigen stijl mee. ,,Onze drummer Dave speelde ook bij Arab Strab, en moest daar ondersteunend en voorzichtig drummen. Met ons wilde hij zich wel eens uitleven. Nu drumt hij rockabilly-achtig.'

De debuut-cd Love The Cup kwam eerst uit in Amerika, waar de groep veel aandacht kreeg op college-radiostations. Love The Cup telt slechts 7 nummers en duurt zo'n 25 minuten. Dat is niet omdat er niet meer was, maar uit overtuiging. ,,Mijn favoriete platen zijn allemaal kort,' zegt Paterson. ,,denk maar aan de eerste van Suicide, The Ramones, of Leonard Cohen. Hoeveel je ook van een band houdt, vijftien nummers achter elkaar is altijd te veel. Het is beter als je een plaat te kort vindt, zodat je hem steeds opnieuw gaat draaien. Daar streven we naar.'

Op Johnny Cash, de eerste single van de groep, is de geest van hun voorbeeld terug te horen in de voortjakkerende drum. De teksten van Adele Bethel laten veel te raden over. Ze gebruikt archaïsche uitdrukkingen en landelijke beelden. Volgens Paterson wordt in de tekst verwezen naar Cash' zelfdestructieve neiging. ,,In zijn autobiografie lazen we het roerende verhaal over de grot: Cash wilde dood, en dacht dat hij in die grot zou sterven aan uitputting en teveel drugs. Maar toen kwam zijn vrouw June en ze hield hem tegen. June en Johnny waren een prachtig romantisch liefdespaar, in de traditie van Tristan en Isolde.'

Love The Cup van Sons and Daughters, Domino (WIGCD145). Optredens op 13/11 in Paradiso, Amsterdam, London Calling-festival en op 15/11 met Franz Ferdinand, Heineken Music Hall, Amsterdam.

Rectificatie

Sons and Lovers

In het interview met de popgroep Sons and Daughters Wij streven naar te korte platen (10 november, pagina 9) werd een roman van D.H. Lawrence genoemd. De titel van dat boek was niet `Sons and Daughters', maar Sons and Lovers.