The Dears

Luisteren naar de cd No Cities Left van The Dears is een merkwaardige ervaring. Hoor je de zanger van Blur? Is het Morrissey? Of een ander goed bewaard Brits geheim? Maar zoals The Thrills Amerikaans klinken terwijl ze uit Ierland komen, zo komen de Engels klinkende Dears uit Canada. No Cities Left is hun tweede cd, en het Britse zit hem in de precieuze manier van omspringen met emoties.

Ongegeneerd ontroerd zijn om jezelf – dat is toch typisch Brits: van Bowie tot Jarvis Cocker en natuurlijk Prince of Pain-Morrissey zelf.

Zo vol gemoed zit ook de zang van de zwarte Canadees Murray Lightburn, zanger en brein van The Dears. Die stem zwelgt en gloeit, ondersteund door een meezwelgend en gloeiend geluidsbeeld waarin rinkelende gitaren zitten gevat in een glanzende omlijsting van lustig bespeelde orgels, harpen, strijkers en wat je verder zoal kunt aanrukken om weelde te verbeelden.

Daarbij slagen de muzikanten van The Dears er in om de weelde ook vervreemdend te laten klinken. Ergens in de liedjes zit het suizende autoweggevoel van een groep als Air verstopt. De meeste nummers op No Cities Left laten zich niet direct meefluiten, maar ze zijn indrukwekkend in hun drama en beeldende kwaliteit. Hoe The Dears dit live brengen is aanstaande vrijdag te zien op het festival London Calling in Paradiso, Amsterdam.

The Dears. No Cities Left (BELLACD87)