Ouwe pikken

Een wekelijkse greep uit de kiosk. Vandaag Zin, een nieuw maandblad voor vijftigplussers.

,,U kent mij nog niet, maar ik u bijna een jaar.'' Zo begint Marjolein Westerterp haar hoofdredactionele `Welkom' tot de lezers van Zin. Deze nieuwe Sanoma-uitgave hoopt op levensvatbaarheid bij de gratie van de grote en groeiende groep vijftigplussers. De hoofdredactrice doelt op de uitputtende onderzoeken die aan de uitgave voorafgingen. Zo is gevonden dat de doelgroep belangstelling heeft voor financiële zaken, gezondheid en reizen. Daarom bevat Zin artikelen over het nieuwe erfrecht en het prepensioen, de strijd tegen de rimpels en Tenerife. Maar aanspreken doet het mij, net behorend tot de doelgroep, niet echt.

De belangrijkste boodschap die Zin uitdraagt, is dat het leven na vijftig pas goed begint. Daar moeten niet alleen de lezers van worden doordrongen, maar ook de adverteerders. Het blad rekent af met het beeld van de niet-mobiele, krenterige en bijna of geheel gepensioneerde vijftigplusser. Deze groep kan wat spenderen, juist als de kinderen het huis uit zijn, het werk minder verplichtingen schept en er meer vrije tijd te besteden valt.

Als voorbeeld van de vitale oudere worden in het eerste nummer Ard Schenk (60), Pieter van Vollenhoven (65) en Marianne Fredriksson (77) geëtaleerd. Fredriksson ontdekte haar auteurschap pas op latere leeftijd: ,,Het schrijven was de ontsnapping uit mijn leven waarmee ik niet tevreden was.''

Het is zelfs op gevorderde leeftijd nooit te laat het roer nog eens drastisch om te gooien, wordt de grijzende lezer nog eens ingepeperd. Neem `laatbloeiers' als marketingman Pieter van Oppenraaij (64) die ten langen leste koos voor het kunstenaarschap, of oud-conrector Frans Zijp (64), oprichter van een centrum in Indiase gezondheidsleer. De laatste: ,,Het mooiste vind ik de ontdekking dat dit persoonlijke groeiproces nooit stopt.''

Onvermijdelijk wordt in zo'n blad het accent enigszins nostalgisch, want wat we ons met zijn allen (het blad richt zich op man én vrouw) herinneren, behoort tot een gemeenschappelijk domein. Zo haalt actrice Carry Tefsen herinneringen op aan de eerste Nederlandse tv-uitzending (1951), de maanlanding (1969) en Open het Dorp (1962): ,,Wat was het toch allemaal lief, vriendelijk en schattig.''

Uit dit mede door `bladendokter' Rob van Vuure samengestelde blad rijzen onvermijdelijk oubollige en belegen geuren op. De vlucht vooruit van de vijftigplusser bestaat volgens Zin uit de deelname aan leesclubs, het omzeilen van medische wachtlijsten en de herontdekking van tweed. Mart Smeets wordt als columnist omarmd. In zijn eerste bijdrage stelt Smeets tevreden vast dat hij met zijn generatiegenoten in de sportjournalistiek (`ouwe pikken') nog steeds de toon aangeeft.

Oud worden is niet erg, is de boodschap van Zin. Maar wat moet de lezer daarmee? Een Frans wijnchateau beginnen, zoals Ilja Gort kon doen dankzij de inkomsten uit populaire reclamedeuntjes? Voor de meeste Zin-lezers is dit leven `als Gort in Frankrijk' slechts een illusie. Gun de vijftigplusser toch wat rust.

Zin, maandblad, 1 euro (introductieprijs)