Film naar boek van John Irving overstijgt intrige

The Door in the Floor is gebaseerd op het eerste deel van de roman A Widow for One Year van John Irving en dat merk je aan alles. De titel-deur al, een luik in de vloer waaronder verschrikkelijke dingen huizen en dat een kind dus nooit mag openmaken. Dat is net zoiets als de `Under Toad' in The World According to Garp, waarmee volwassenen en kinderen `lekker griezelen' - tot het griezelige genadeloos toeslaat.

In het gezin van kinderboekenschrijver en -tekenaar Ted en Marion Cole (Jeff Bridges en Kim Basinger) is de eerste ramp al gebeurd als wij ze samen met de jonge student Eddie leren kennen. Hun twee oudste zonen zijn overleden en het hele huis is ingericht met hun foto's, die elke dag ritueel worden getoond aan het overgebleven kind Ruth.

Ted Cole is een typische schrijver uit het Irving-oeuvre. Succesvol, eigenaardig (hij kan alleen schrijven met inkt die vers uit de inktvis is geperst en ingevroren) en fysiek: hij squasht in een blinde schuur en hij kan geen vrouw, jong of oud, tegenkomen of hij vraagt haar model te staan, en verleidt haar. Jeff Bridges speelt hem perfect, met die vermoeide en ongeïnteresseerde trek om zijn mond en dat vlezige lichaam dat hem ook al zo goed van pas kwam in The Big Lebowski van de Coen-broers.

De intrige is ook typisch Irving. Een familie in verval, maar wel eentje waarin de liefde het verval maskeert en uitstelt. Dat verval is soms komisch, soms tragisch, soms allebei tegelijk.

Met die elementen is vervolgens een film gemaakt die voor driekwart van de tijd een aanfluiting is van zijn mogelijkheden. De intrige wordt uitgewalst als een nieuwe asfaltlaag op een snelweg. De jonge student die bij Ted komt stage lopen wordt meteen verliefd op Marion en weet meteen dat de schrijver een minnares heeft. Dan volgen er een heleboel bedscènes - met wederzijds medeweten, niet goedvinden - totdat Marion zich uit deze vierhoeks-verhouding terugtrekt.

Daar staat de film ineens stil. Regisseur Tod Williams is zo druk bezig geweest met de uiterlijke kenmerken van al die verhoudingen, dat je niet anders verwacht dan dat de titelrol zal gaan lopen. Maar dat gebeurt niet en hier neemt The Door in the Floor ineens een wending ten goede. Te laat weliswaar om er nog een goede film van te maken, of een goede Irving-verfilming, maar het is toch een kwartiertje waarin meer gebeurt dan de afwikkeling van een goed-gestructureerde plot. De pathologische hitsigheid van Ted voelt ineens vooral droevig aan. De gesprekken tussen Ted en Eddie en de kinderoppas krijgen ineens een betekenis die de intrige overstijgt en zelfs de riskante apotheose - Ted vertelt Eddie hoe hun zonen zijn gestorven - is veel meer dan melodrama. Jammer dat het maar een kwartiertje is.

The Door in the Floor. Regie: Tod Williams. Met: Jeff Bridges, Kim Basinger, Jon Foster, Mimi Rogers. In: 10 bioscopen.