Een hopeloos verdeelde samenleving

De meningen zijn verdeeld. Wat moet er na de moord op Theo van Gogh in Nederland gebeuren? Harde hand (zeggen zo'n beetje alle ingezonden brievenschrijvers in de dagbladen) of meer dialoog (zegt o.a. prinses Máxima en een enkele brievenschrijver).

De twee benaderingen lijken mijlenver uit elkaar te liggen. Iedereen is het er wel over eens dat onze samenleving is verruwd en verhard de laatste jaren, dat tegenstellingen zijn toegenomen, dat mensen meer openlijk hun afkeer van elkaar laten blijken. Misschien is de vraag niet meer of dat laatste, gezien ons grondwetsartikel over vrijheid van meningsuiting, wel of niet kan.

Misschien is er over en weer al teveel gezegd en gedaan en hebben we een Nederlandse `Truth and Rehabilitation Commission', zoals die in Zuid-Afrika in de jaren `90, nodig om weer een beetje eenheid in het land te krijgen. Openbare hoorzittingen waarop maatschappelijke organisaties (buurthuizen, verenigingen, religieuze organisaties zoals kerken, moskeeën, tempels e.a., scholen enz.) hun ervaringen vertellen en voorstellen doen om onze samenleving weer onder een en dezelfde noemer te krijgen; publieke gelegenheden waar mensen van welke achtergrond dan ook hun behoeften en grieven kunnen uiten en naar wie geluisterd wordt. Misschien vinden we in zo'n proces van `waarheid en rehabilitatie' weer een gemeenschappelijke basis voor onze hopeloos verdeelde samenleving.