Radcliffe door zege geen meelijwekkende vrouw meer

Paula Radcliffe heeft haar olympische tragedie overwonnen met een zege in de marathon van New York. De Britse atlete is niet langer die meelijwekkende loopster.

Paula Radcliffe kan in Groot-Brittannië op haar voetstuk worden teruggeplaatst, nadat zij gisteren de marathon van New York heeft gewonnen. Sinds haar dramatische instorting tijdens de olympische marathon in Athene werd de langeafstandsloopster in eigen land het predikaat van meelijwekkende sportvrouw toebedeeld. Elf weken na de Griekse tragedie heeft de 30-jarige atlete zich van dat aura verlost.

Hoewel Radcliffe in haar beschouwingen, zowel voor als na de race, de indruk wilde wegnemen dat ze een geschonden reputatie moest herstellen, was haar opluchting na afloop veelzeggend. In New York is op z'n minst een last van haar schouders gevallen. ,,De tijd was onbelangrijk'', aldus de wereldrecordhoudster, voor wie de Britse pers massaal naar New York was gekomen. ,,Alleen de zege telde, vooral voor mezelf; ik wilde dat vertrouwde gevoel terug.''

Aan die wens voldeed de atlete, hoewel ze daarvoor een adembenemende strijd met de Keniaanse Susan Chepkemei moest leveren. Het tweetal arriveerde zij aan zij in finishlocatie Central Park, waarna de Britse met haar schokschouderende stijl in de laatste stijgende meters iets meer kracht had dan haar Afrikaanse concurrente. Bij Chepkemeis Nederlandse manager Jos Hermens wekte dat geen verbazing. Nog voor de strijd was beslecht, had hij dat scenario al voorspeld. Hermens: ,,Chepkemei heeft een grote pas en mist bij stijgingen het vermogen haar loopritme te veranderen.''

Over die kennis beschikt Racliffe ook, want zij verklaarde na afloop gerust te zijn geweest over de goede afloop. Haar enige zorg was haar maag die de laatste kilometers opspeelde. Maar die handicap viel in het niet bij de malheur die haar in Athene tot opgave dwong. ,,Daar liep ik op een goed moment met het gevoel verdoofd te zijn; bergaf voelde als bergop lopen.''

In New York ging Radcliffe ook voor het eerst publiekelijk in op de oorzaak van haar falen in Athene. ,,Daar was sprake van een negatieve uitwerking van ontstekingsremmers in combinatie met een `gat in mijn voorbereiding'. In aanloop naar de Olympische Spelen heb ik als gevolg van een blessure niet het vereiste aantal trainingskilometers kunnen maken en eenmaal in Athene kreeg ik last van een peesontsteking; dat bij elkaar wreekte zich in Griekenland.''

De teleurstelling eenmaal voorbij en na een goede trainingsstage in het Amerikaanse Flagstaff keerde het oude gevoel terug en ontstond elf dagen voor de start bij haar het idee om de marathon van New York te lopen. Ze voelde zich er sterk genoeg voor en het bood haar relatief kort na de Olympische Spelen de kans op eerherstel.

Een telefoontje naar wedstrijdorganisator Allan Steinfeld was genoeg om de deur te openen. Welke organisator wil nu niet de wereldrecordhoudster (2.15,25) aan de start? Steinfeld in de wolken, in tegenstelling tot atletes die zich in een vroeg stadium voor `New York' hadden aangemeld. Onder hen de Nederlandse Lornah Kiplagat, die vooral teleurgesteld was in de organisatie. Zij zag haar kansen slinken, omdat een Radcliffe in vorm van een ander niveau is dan alle andere concurrenten. Bovendien nam Kiplagat het de organisatie kwalijk dat in strijd met de afspraken het deelnemersveld op de valreep werd veranderd. En daarmee ook het karakter van de race. Zij zei zich te hebben voorbereid op een tactische race, niet op een snelle.

Kiplagats vrees was gegrond: tot 35 kilometer kon zij het tempo van Radcliffe bijhouden, maar uiteindelijk viel ze terug naar een zevende plaats met een achterstand van ruim zeven minuten. Haar vrije val schreef Kiplagat mede toe aan kramp in haar bovenbenen.

Evenals Steinfeld deed Radcliffe de kritiek van Kiplagat af als irrelevant. De Britse reageerde schouderophalend: ,,De strategie moet je niet laten afhangen van het deelnemersveld.'' En Steinfield bestreed dat hij woordbreuk had gepleegd. ,,Bij ons is de inschrijving nooit gesloten, zeker niet als de wereldrecordhoudster zich meldt. Ik zou wel gek zijn geweest als ik Radcliffe had geweigerd. Bovendien konden wij wel wat publiciteit gebruiken, omdat in de aanloop naar de marathon alle aandacht uitging naar de presidentsverkiezingen.''