Er is niets tegen combinatie van kunst en vermaak 2

In haar artikel over moderne kunst verzet Janneke Wesseling zich met haar stokpaardje ,,kunst kennen is vaak een langzaam en moeizaam proces'' tegen de kunst als entertainment. Zij zet de kunst nog steeds neer als een elitair en weinig democratisch proces.

In haar pleidooi gaat zij voorbij aan het feit dat entertainment een van de oorsprongen is van de kunsten in het algemeen en maakt zij zich sterk voor een inmiddels gelukkig verouderde kunstopvatting waarin kunst voor een kleine groep ingewijden was. Zij gaat voorbij aan het feit dat de kunst zich in de afgelopen decennia vervreemd heeft van het grote publiek en de samenleving in het algemeen.

Musea waren elkaar zozeer achterna gaan lopen dat je als bezoeker overal op de wereld dezelfde kunst en kunstenaars tegenkwam. Janneke Wesseling en die kunstenaars waren er voor zichzelf en voor elkaar en hadden geen boodschap aan de man in de straat. Dat kunst ooit begonnen was om het leven een beetje gelukkiger en de leefomgeving een beetje mooier te maken, wisten zij niet meer. Nu er in musea en politiek eindelijk een kentering gaande is, verdedigt Wesseling in haar artikel het oude plaatje. Het treintje is verder gereden en zij is achtergebleven op een gepasseerd station.