The Wall Street Journal

Zo werd deze verkiezing tenslotte dan toch niet beslist door de advocaten, maar door de kiezers – met inbegrip van de miljoenen conservatieven die voor het eerst stemden en die in de exit-polls en de media over het hoofd werden gezien. Ze kwamen uit de kerkbanken en de buitenwijken met hun oprijlanen om president Bush een ondubbelzinnig mandaat voor een tweede termijn te geven.

Hoe nek-aan-nek de race ook was, ditmaal heeft Bush met gemak de meerderheid behaald, als eerste president met meer dan 50 procent van de stemmen sinds zijn vader in 1988. De Republikeinse winst in beide Huizen van het Congres betekent bovendien dat Bush kan rekenen op een steun die Nixon in 1972 en zelfs Reagan in 1984 moesten ontberen. [...]

De enorme opkomst van zo'n 120 miljoen kiezers – het grootste percentage van het electoraat sinds 1968 – versterkt het mandaat nog verder, want daaruit blijkt dat het hele land zich met dit nationale debat heeft beziggehouden. Niemand kan zeggen dat hij niet wist wat er op het spel stond. De oppositie tegen de president heeft alles ingezet, waarbij nog nooit zoveel culturele elite-instellingen zo vurig hun partijdigheid hebben uitgedragen. Hollywood, CBS en de New York Times hebben Bush alles wat ze hadden voor de voeten geworpen en het land heeft hun waarden en agenda afgewezen, niet die van hem.

[...]Wij zijn vooral van mening dat Bush zijn mandaat toekomt op grond van zijn aanpak van de oorlog tegen de terreur. Kerry en de media hebben geprobeerd de verkiezing tot een referendum over Irak te maken, en voortdurend is het slechte nieuws uit Bagdad uitvergroot. Ook werd de kiezers gevraagd zich uit te spreken over de kwestie van Amerikaans ingrijpen met of zonder de Verenigde Naties, en of behulpzame staten even schuldig zijn als de terroristen zelf en ook moeten worden aangepakt. Een meerderheid van de kiezers (54%) vond dat de VS veiliger voor terrorisme zijn geworden en was het eens met de beslissing (50% tegen 46%) om Saddam Hussein ten val te brengen.

Hieruit blijkt de vastberadenheid van het publiek en de bereidheid om op korte termijn, ter wille van de veiligheid op lange termijn, overlast te accepteren. We hopen dat Bush en zijn adviseurs hierin ook een kans – een tweede kans – zien om het karwei in Irak af te maken. [...] Het zal nog lang duren voor we weten of dit werkelijk `de belangrijkste verkiezing van ons leven' was, zoals John Kerry zo vaak heeft gezegd. Maar wat we al wel weten is dat Bush het soort mandaat heeft gekregen dat maar weinig politici ooit hebben mogen ontvangen. De kiezers verwachten dat hij het ook gebruikt.