Jean Grae

Jean Grae is een stoer meisje, dat met geheven middelvinger door de achterbuurt loopt en daar dan over opschept. Het liefst zit ze in haar loshangende kleren en gymschoenen met felroze veters op straat te schrijven in haar notitieblok.

Traag op en neer schuddend met haar hoofd, gefocust op taal, metrum, metaforen. Jean Grae heeft haar reputatie opgebouwd in de achterafkamertjes van hiphop en rapt in ontspannen en soepele rijmschema's net zo makkelijk over allesverslindende paranoia als over het grensgebied tussen liefde en vriendschap. Het laatste nummer bouwt ze op uit metaforen die verwijzen naar platenmaatschappijen.

Grae weet het op haar tweede solo-album This Week volstrekt natuurlijk te laten klinken – elk woord wordt met liefde uitgespuwd, in een stuwende cadans. Juist de lome, donkere rimtes, waar de rauwe hiphopkelders nog in terugklinken, hebben de ongepolijstheid die het beste past bij haar prozaïsche straatwijsheid. Op andere nummers lijkt dit album met krampachtige pogingen tot pop en matte refreintjes de kelders van hiphop juist te willen ontstijgen.

Grae krijgt te vaak níet de producties die haar intelligente, doorleefde en veelgelaagde raps verdienen. Gelukkig is zij nu net het soort rapper dat nog zou boeien wanneer ze haar raps liet horen over het geluid van een tandartsboor.

Jean Grae – This Week (Babygrande/CNR)