Chemicaliën

Gistermorgen kwart over elf in New York, een doorwaakte verkiezingsnacht achter de rug, zette ik nog net op tijd de tv aan om van een trotse NBC-presentator de primeur te horen: ,,John Kerry heeft zijn nederlaag toegegeven en president Bush gebeld.''

Dat was geregeld.

Restte de vraag: wie had Kerry zo snel weten over te halen? Volgens Douglas Brinkley, biograaf van Kerry, was het diens vrouw Teresa geweest.

Teresa Heinz Kerry! Ik had deze schatrijke vrouw graag een poosje als presidentsvrouw gezien, want ze was een bijzondere verschijning. In het begin van mijn verblijf hier heb ik haar enkele uren op een kabelkanaal in actie gezien. Een eigenaardige ervaring. Ze was de hoofdgast op een verkiezingsbijeenkomst in Rye, New Hampshire. De organisatoren hadden een bord achter haar gehangen met de tekst: ,,A Conversation with Teresa''. Er had beter kunnen staan: ,,Teresa's Conversation with Teresa''.

Teresa had geen vragen nodig, ze kletste de tijd ook zo wel vol. Aanvankelijk was ik door haar gecharmeerd, want ze heeft een vriendelijk gezicht en een lieve glimlach. Maar na een poosje begon de eentonigheid van haar stem me tegen te staan. Ze praatte met een machinale ernst, een trekje dat je ook bij haar man wel zag. Dit echtpaar zou het ernstigste echtpaar zijn geworden dat het Witte Huis ooit heeft bewoond.

Er was ook iets maniakaals aan Teresa. Ze begon te praten over de vervuilde omgeving van de mens. Overal zag ze vervuilingen. Niet alleen op onze meren en zeeën, maar ook in onze huizen. De mens moest absoluut geen chemicaliën in zijn huis dulden, waarschuwde ze, want dat was funest voor zijn allergieën. Zelf had ze al haar hele leven enorm veel last van allergieën.

Over haar man John sprak ze nauwelijks. Later hoorde ik een commentator zeggen dat Teresa Heinz Kerry veel moeite zou hebben om zich als vrouw van de president weg te cijferen. Misschien heeft ze dat zelf ook beseft voordat ze gisteren tegen John zei: ,,Laat Ohio maar zitten, we gaan op vakantie. Zoek een goed hotel, zonder chemicaliën.''

Het zal haar redding worden, denk ik. Vrouwen van politici kunnen zich niet al te veel eigenzinnigheid veroorloven.

Ik zag dezer dagen in The Public Theater in New York het toneelstuk Dirty Tricks van John Jeter. Dat stuk gaat over Martha Mitchell (geweldig gespeeld door Judith Ivey), de vrouw van John Mitchell, minister van Justitie onder Richard Nixon. Mitchell werd helemaal meegezogen in de kolk van het Watergate-schandaal, het kostte hem zelfs gevangenisstraf.

Martha, een rondborstige `Southern Belle', verzette zich tegen de politieke mores. Ze maakte ruzie met haar man en zijn collega's, ze was loslippig tegen de pers. ,,Zonder haar was er geen Watergate-schandaal geweest'', verzuchtte Nixon eens. Haar man zonderde zich van haar af en ze raakte aan de drank.

Het toneelstuk bevat de suggestie dat Nixons medewerkers haar eens in een hotelkamer gijzelden en kalmeringsmiddelen toedienden om haar tijdelijk uit te schakelen. Dat zou bij Teresa Heinz Kerry nooit gelukt zijn. Een hotelkamer vol chemicaliën, stel je voor.