Niet de beste Argentijnse film

We zijn in Nederland verwend als het om de Argentijnse film gaat. Dankzij het Filmfestival Rotterdam en de distributeurs van de betere artfilms mochten we de afgelopen jaren kennismaken met films van nieuwe regisseurs als Pablo Trapero (Crane World, El Bonaerense), Diego Lerman (Tan de repente) en Lucrecia Martel (La ciénaga). Lugares comunes is niet een van die opwindende, soms onthutsende films uit dat verre land in crisis, dat door zijn ernst en melancholie voor Europeanen zo dichtbij kan lijken. Veteraan Adolfo Aristarain maakte een tamelijk traditionele film over een bijna gepensioneerd echtpaar dat geconfronteerd wordt met de vraag wat nu echt hun doelen waren.

Tijdens het Filmfestival Rotterdam was dit jaar El delantal de Lili (Lili's Apron) te zien, een feelgood-film, die als `Tootsie in Argentinië' werd geafficheerd. Ook daarin speelde de Argentijnse economische crisis een rol. Verfrissend daaraan was z'n compromisloze `we zullen doorgaan'-mentaliteit. Zelden mensen zoveel tegenslagen zien verwerken. In het kleurloze Lugares comunes is de sociaal-politieke situatie in Argentinië meer een truukje om twee hoofdpersonen versneld door het zwarte gat van de pensioengerechtigde leeftijd te slepen.

Lugares comunes. Regie: Adolfo Aristarain. Met: Federico Luppi, Mercedes Sampietro, Arturo Puig, Carlos Santamaría. In: Cinecenter, Amsterdam; Lantaren/Venster, Rotterdam.