Brown, een levende legende

Er zijn mensen die vinden dat de blanke gitarist Eric Clapton geen blues kan spelen, zeker niet als hij dat in Armani-pakken doet. Er zijn ook mensen die vinden dat `niggers can't rock `n' roll', al is Chuck Berry een pionier van deze muzieksoort. En er zijn mensen die vinden dat blanken geen funk kunnen spelen: ,,Play that funky music, white boy'' van het one-hit-wonder Wild Cherry uit 1976 was daar een toespeling op.

James Brown, misschien niet de enige maar wel de voornaamste uitvinder van funk (`alles op de eerste tel'), maakt het allemaal niets uit. Hij speelde zijn meest recente tournee, waarvan vanavond twintig minuten van een optreden op North Sea Jazz in Den Haag wordt uitgezonden, met een band die voor de helft bestond uit blanke muzikanten. Ze bewijzen dat alle raciale theorieën in de popmuziek onzin zijn. Natuurlijk halen ze niet het niveau van de muzikanten uit Browns glorietijd omstreeks 1970, maar dat is sindsdien ook alleen door de verschillende bands van Brown-adept Prince gehaald. Maar erg veel slechter zijn ze niet: het grote orkest met onder meer twee drummers, twee slaggitaristen, vier blazers en drie zangeressen zijn een goed gedrild orkest dat op North Sea Jazz zorgde voor een dampend feest.

Jammer genoeg blijft daar op tv weinig van over. Het concert is op de saaist mogelijk manier opgenomen en de cameramannen hebben een verbluffend vermogen om de mooiste details te missen. Als de nu 76-jarige James Brown zijn snelle pasjes doet, krijgen we zijn onbewegelijke bovenlijf te zien. Zijn voeten worden pas getoond, als ze niets bijzonders doen.

Desondanks rekent James Brown af met nóg een vaak voorkomende gedachte over popmuziek, namelijk dat het eigenlijk verboden zou moeten worden dat een oude man als hij nog optreedt omdat het zo zielig is. Natuurlijk schreeuwt Brown niet meer zo intens en vaak als 35 jaar geleden James Brown was overigens al 40 toen hij zijn top bereikte en natuurlijk maakt hij geen spagaat meer om daar vervolgens zonder zijn handen te gebruiken uit omhoog te komen. Maar er is niets zieligs aan James Brown. Terwijl veel van zijn leeftijdgenoten achter een rollator lopen, laat een levende legende als orkestleider zijn muzikanten met zichtbaar plezier, van zichzelf en het publiek, zijn klassieke nummers spelen.

NPS Output: James Brown, Ned.3, 0.20-0.50u.