Tafelmanieren

Onze correspondent in Londen vond met vallen en opstaan zijn weg in de Engelse taal en omgangsvormen. Een korte handleiding.

Een vrouw, medegast aan een Londense eettafel, een paar jaar geleden: ,,Wilt u het zout hebben?''

,,Nee, dank u.''

Verkeerd antwoord. Je moet namelijk begrijpen dat ze zelf niet bij het zout kon, maar dat ze het te onbeleefd vond om het rechtstreeks te vragen. Het goede antwoord was geweest: ,,No thanks, maar wilt ú misschien het zout?'' Zodat zij kon zeggen: ,,Yes please, if you don't mind.''

De gedragscodes van de dinner party kunnen licht vermoeiend zijn. En dan hebben we het nog eens niet over het (nogal zeldzaam geworden) gebruik van het doorgeven van de port: altijd linksom en niet de karaf tussendoor neerzetten. Doe je het toch, dan zegt de gastheer: ,,Kent u de bisschop van Norwich? Dat was een prima kerel, alleen gaf hij nooit de port door.''

Indirect is de norm. Huizenprijzen zijn bijvoorbeeld een favoriet gespreksonderwerp, maar rechtstreeks vragen wat iemand heeft betaald leidt tot kuchen en ongemakkelijk schuiven. Britten willen het zelf net zo graag weten, maar gebruiken ook hier de omtrekkende beweging: ,,Ik zag dat het

huis naast u te koop staat. Weet u wat ze vragen?''

Ons eerste etentje was, zoals het heet, minder dan een volledig succes. Het leek ons leuk om op de eerste oudejaarsavond in Londen de vrienden en kennissen die we toen aarzelend aan het verzamelen waren uit te nodigen voor een glas met iets te eten. En omdat we wisten dat ze zelf ook drukke levens hadden en misschien wel meer afspraken op die avond, zeiden we erbij: ,,Kom maar wanneer je zin hebt.''

Over wat we de volgende dagen zouden eten, hoefden we ons geen zorgen te maken, want het bleef die oudejaarsavond akelig stil. Niet dat ze ons bij nader inzien niet aardig vonden. Het was meer dat ze onze goedbedoelde vaagheid niet als positieve uitnodiging hadden uitgelegd.

Intussen hebben we de routine geleerd. Bij een uitnodiging hoort een tijdstip, al is het niet exact. Seven-thirty-ish betekent tussen half acht en acht en niet veel later. Heel gênant: te vroeg komen. Bijna net zo gênant: exact op tijd komen. Bij een uitnodiging hoort ook een bekend veronderstelde opzet. Zo is drinks and canapés een borrel met een paar kleine hapjes, meestal aan het begin van de avond, maar je zegt er zo ook bij dat niemand een diner kan verwachten. Bij een uitnodiging voor een diner kun je van tevoren wél een glas drinken, maar het is wat het is: eten, geen borrel. ,,Zomaar een glas met iets erbij'' zegt Britten niks.

Nederlandse kinderen en Britse tafelmores zijn een gevaarlijke combinatie. Het Victoriaanse gezegde dat children should be seen, not heard, geldt nog steeds. Sterker, het is zelfs de vraag of ze wel gezíen mogen worden. Britse kinderen eten tijdens een diner zelden mee met de volwassenen, en dan nog meestal aan een aparte tafel en met een pizza. En als ze toch mee-eten: niet vergeten te zeggen dat ze zo well-behaved zijn, want dat zeggen je Britse gasten ook over jouw kinderen. Soms denk je zelfs dat ze het menen.

Tot slot nog één eigenaardigheid. Britten entertainen nogal eens in een openbare gelegenheid. Maar wees niet verbaasd als je op de drukbezochte 40ste verjaardag van een vriendin in een afgehuurd café toch zelf moet betalen. Het gebeurt zelfs bij uitnodigingen voor semi-intieme etentjes in prijzige restaurants. Vaak word je geacht zelf een creditcard te trekken. Dit heet trouwens going Dutch. Maar weersta de neiging uit te leggen waarom die naam niet klopt.

Over twee weken: taxi