Mozes

Leider en pragmaticus Bush of idealist en verzoener Kerry? Als religieus mens wordt het onmogelijke van mij gevraagd. Als wij in de bijbel opzoeken wat van een staatshoofd wordt verwacht, doemt een beeld op van een sober man, die niet aan zelfverheerlijking doet en zijn hele leven in dienst stelt van de spirituele verheffing van het volk. Hoekstenen van zijn beleid zijn het optimaliseren van de naastenliefde, eerlijkheid en oprechtheid in het zakelijk en persoonlijk leven en het bevorderen van religieuze ontplooiing. Hij mag niet rusten, totdat zijn volk zich heeft onderworpen aan een discipline van éducation permanente.

Wat mij helemaal tegen de borst stuit is de manier waarop de verkiezingscampagne wordt gevoerd. Roddel, achterklap, verdachtmakingen en vuilspuiterij zijn aan de orde van de dag. Het schijnt dat deze verkiezingen harder dan ooit worden gespeeld. Ik vind het beneden de menselijke waardigheid het hoogste ambt te willen winnen door de ander onderuit te halen. Ik voel me beschaamd te moeten toezien hoe men ten koste van vrijwel alles de tegenstander wil uitschakelen.

De president is de belichaming van de Amerikaanse droom. Maar als het zo moet, haak ik af. Distantie en relativering! Bovendien blijkt iedere verkiezing weer, dat vrijwel niemand zijn beloften nakomt. Vaak gebeurt het omgekeerde van de gewekte verwachtingen. Anderen krijgen de schuld van iedere mislukking.

In deze mallemolen van de Unwertung aller Werte mogen wij blij zijn dat we niet hoeven kiezen. Mozes werd bij het brandende doornstruikje door God gevraagd leider van de Exodus uit Egypte te worden. God moest zeven dagen lang bidden en smeken tot hij `ja' zei. Bescheidenheid, eerlijkheid en naastenliefde waren voor hem de leidende beginselen. Hij die dit ideaalbeeld het dichtst benadert, zou president van Amerika moeten worden. Anders dooft het licht.

Rabbijn E. Evers is rector van het Nederlands-Israëlitisch Seminarium.