Met een fietspomp naar de maan

De eerste drie jaar van een kind zijn van enorme betekenis voor zijn ontwikkeling, zeggen Amerikaanse speelgoedfabrikanten. Het is niet handig om in deze periode het kind in een zak in het aanrechtkastje te stallen tot het zindelijk is en kan lopen. Het dient gestimuleerd te worden. En bij voorkeur met speelgoed dat daarvoor bedacht is. Zo is er Baby Einstein. Volgens een bericht in The New York Times heet het zo omdat Einstein nieuwsgierig was. Baby's zijn dat ook, vandaar.

Ouders willen meestal dat hun wurm het later ver schopt. Daartoe kopen ze nu al vast de `Learning Sounds Piano'. Het kind kan er geluid uit krijgen, waarbij lichtjes opflitsen. Er komen tonen uit of dierengeluiden. Maar in de Baby Einstein leergeluidsmachine zijn ook twee werken van Mozart verstopt, omgebouwd voor babyoortjes en het kindje kan met Mozart meespelen. Zo wordt het later vanzelf een genie dat veel te jong sterft.

Nergens ter wereld is onderzoeksresultaat bekend waaruit blijkt dat kinderen van slim of dom speelgoed dom of slim worden, maar je weet het maar nooit. Daarom leggen ambitieuze Amerikaanse ouders voor alle zekerheid een piano met ingebouwde Mozart in de wieg.

Nou is met speelgoed van Baby Einstein en ontwikkeling versnellend babyspeelgoed van onder andere Fisher Price iets vreemds. Het is zo lelijk. Het pianootje is geen gewone doos met toetsen, het is een toetsenbordje op de buik van een monster met een grote griezelig lachende kop.

Volgens tekst op de website van Baby Einstein stelt het blauwe plastic monster met piano-pens een inktvis voor. Als kinderen in hun eerste nieuwsgierige jaren voortdurend met deze apenlelijkheid zonder logica worden lastiggevallen en als het waar is dat speelgoed ze iets doet, dan worden het later zelf gedrochten. Er zijn aanwijzingen.

In elk geval is speelgoed dat helemaal niet is vormgegeven een verademing. Speelgoed dat de creativiteit van zijn schepper absoluut niet aan je opdringt. Zoals een lanceerinrichting voor een petflesraket.

Baby's zullen er niet wijzer van worden, maar kleuters zullen hun ogen eerst niet geloven en worden er later knap van. Vast wel.

Het is speelgoed dat aanvankelijk beter onder leiding van een volwassene, althans van een verstandig iemand, gebruikt kan worden. Losbollen kunnen zichzelf ermee onthoofden.

Het zit in een doosje en heet Rokit (18 euro in de minder doorsnee speelgoedwinkel). Het doosje bevat een dunne gele slang met aan de ene kant een fietsventiel en aan de andere kant een koperen knop waarvan de vorm is afgekeken van de eikel.

Verder zitten er een doorboorde zwarte rubberen stop in, een schroefdop met een gat en drie plastic driehoeken. Om hiermee de wereld te veroveren is nog nodig een fietspomp en een petfles van een halve of hele liter. In de fles moet een scheut water. De stop moet in de schroefdop, de plastic driehoeken moeten aan de schroefdop geklemd, de schroefdop moet op de fles en de koperen knop van de slang in het gat van de rubberen stop. Fles ondersteboven neerzetten en zie, de driehoeken blijken de staartvinnen van een raket.

Met de fietspomp wordt lucht in de fles gepompt. Niemand mag met zijn hoofd boven de fles hangen. Want zonder dat het moment zich aankondigt maakt plotseling de raket zich los van de slang en gaat hij op hoge snelheid de lucht in, aangedreven door een straal water die door de lucht in de fles naar buiten wordt geperst.

De fles kan een Boeing raken, biedt meer voldoening dan een vuurpijl, inspireert tot nadenken – waarom doet hij het niet zonder water? – en vraagt om experimenten. En niks is er lelijk aan, dat is het mooie.

Het doosje met benodigdheden voor een fietspompraket wordt geïmporteerd door Belltree in Amsterdam. Verkoopadressen op www.belltree.nl.